Waarom ik veganistisch wil eten (en waarom ik het niet altijd doe)

Al heel mijn leven eet ik vegetarisch – het is me met de paplepel ingegeven. Al van voor mijn geboorte zijn mijn ouders overtuigd overgestapt van de klassieke Hollandse pot naar de vegetarische keuken. Zij hebben echt geleerd om “om te denken” en niet in termen van vleevervangers te redeneren. Het was van meet af aan al “alternatief”: veelal biologisch (-dynamisch), veel granen en groentengerechten. Ik weet dus niet beter dan dat ik als klein kind al gierst at (hoe hip!), havervlokken tot de orde van de dag behoorden (hipperdehip) en tofu heel normaal was (hipper dan de hype!).

IMG_0356

VEGETARISCH

Oké, ik heb nooit hoeven rebelleren of een radicale eetcultuurbreuk moeten doormaken om vegetarisch te eten, maar ik was er wél altijd van overtuigd dat ik deed wat voor mij goed voelde. Natuurlijk was dit een gekleurd beeld, maar ik stond en sta er wel volledig achter. En ja, ik heb makkelijk praten omdat ik nooit anders heb geweten.

Als er al eens iemand vraagt waarom ik vegetarisch eet (maar eigenlijk is dat zelden) wordt meestal zelf de suggestie gegeven dat ik het voor de dieren zou doen. Dat ik het zielig zou vinden, ofzo. Wel, eigenlijk is dat niet eens het uitgangspunt. Ik vind vooral de belasting van de veeteelt op het milieu veel en veel te groot. Dát is voor mij de reden om niet de andere kant op te rebelleren en lekker toch vlees te gaan eten, nu ik groot ben en het allemaal zelf mag bepalen.

Sterker nog. Ik eet nu niet alleen vegetarisch, maar meestal ook veganistisch. Há, dat is pas tegendraads!

VEGANISTISCH

Veganisten heb ik eigenlijk nooit goed begrepen. Een kippenpoot eten zonder de kip te slachten is wat lastig (en bruut!), maar een kip gaat toch niet dood van een ei leggen? Waarom zou je dat ei dan niet gewoon eten? Het zou toch verspilling zijn om dat weg te gooien?

Inmiddels ben ik er achter gekomen dat een kip inderdaad niet doodgaat van het leggen van een ei, maar dat een babyhaan er wél voor wordt afgeslacht. De helft van alle geboren kuikentjes zijn namelijk haantjes, en die zijn onbruikbaar voor de eier-industrie. En wat wordt daar dan mee gedaan?

Aaaah, en opeens viel mijne frank. Die haantjes worden natuurlijk verwerkt in allerhande kipsalades, die ik vervolgens nooit koop omdat ik vegetarisch eet. Of vernietigd, aangezien er blijkbaar speciale “vleeskippen” bestaan voor euh.. hun vlees. Dus: door wél eieren te kopen uit de (biologische!) eier-industrie maar vervolgens geen kipsalade te eten, heb ik een vreemd gevoel van rechtvaardigheid ontwikkeld. Zo had ik het nog niet eerder bekeken, maar nu ik het weet kan ik niet anders dan het niet langer voor mezelf rechtvaardigen om nog eieren te kopen.

Of zuivel – want voor kalfjes geldt uiteraard dezelfde genderdiscriminatie als voor kippen.

Eigenlijk komt het er voor mij op neer dat ik voor mezelf zou moeten kiezen tussen alle dierlijke producten eten – of geen enkel. Ik heb gekozen voor geen enkel. Maar ja, ik heb makkelijk praten want ik kan al “omdenken” tijdens het koken.

VERANTWOORD

Natuurlijk zijn er genoeg lieve huiskippen die een gelukkig leven leiden in een mooie, ruime ren. Natuurlijk zijn er ook kleinschalige biologische boerderijen waar de dieren wel goed worden behandeld. En natuurlijk is elke kip die niet wordt opgegeten mooi meegenomen.

Voor mij was de stap van vegetarisch naar veganistisch niet groot, ook al heb er 31 jaar over gedaan om tot dit inzicht te komen. Maar, ik heb wel als groot voordeel dat ik toch al “alternatief” kookte en niet nadacht over hoe ik vlees zou moeten vervangen. Nu denk ik ook nauwelijks na over hoe ik gerechten veganistisch maak, dat lukt gewoon.

Ik wil niemand overtuigen of of de vingers wijzen, zeker niet – iedereen heeft andere redeneren om wel of geen vlees of zuivel/eieren te eten. Ik kan er vele bedenken om het tegenovergestelde te doen van wat ik doe, echt waar, maar ik doe het anders.

EN WAAROM EET IK DAN TOCH SOMS NIET-VEGANISTISCH?

Tja, ik ben thuis de enige die zo wil eten.

Van Meneer V. heb ik al een vegetariër gemaakt (thuis tenminste), en de kinderen eten wat ik hen voorschotel (als ik geluk heb). De avondmaaltijd is tegenwoordig dus veganistisch, maar zij mogen dan gerust kaas eten over hun pasta. En yoghurt bij het ontbijt. En een gekookt ei op zondag. En melk drinken tijdens de lunch. En als we ergens op bezoek zijn mogen ze óók salami proeven, als ze daar om vragen. Geen enkel punt, ze moeten hun smaak toch leren verrijken. Bovendien ben ik (nog) geen expert op het gebied van vegan eten voor het grut, en ik wil niet dat ze iets tekort komen omdat ik me nog niet optimaal heb kunnen verdiepen in goede alternatieven voor kinderen.

Maar waarom eet ik dan toch niet altijd vegan – als ik het allemaal zo goed heb beredeneerd?

  1. De kinderen eten hun bord vaak niet leeg, en ik ben dan zo’n vrek dat ik het zonde vind om het weg te gooien. Dus ik eet vaak genoeg een half ei, of (koudgeworden) pasta met kaas. Enzo.
  2. Als we bijvoorbeeld pannenkoeken eten, bak ik die voor het hele gezin van hetzelfde beslag. Ik moet namelijk al bijna elke maaltijd minstens 3 verschillende versies van alles maken, dus ik ben al lang blij als ik de enige “afwijkende” ben. Dan neem ik niet de moeite voor mezelf om iets anders te maken. Luiheid of gebrek aan zelfrespect?
  3. Iedereen waar ik weleens ga eten weet dat ik vegetarisch eet. Voor de één is dat al een grotere uitdaging dan voor de andere, maar iedereen houdt altijd rekening met mij. Zo fijn! Maar om nu van mensen te vragen om veganistisch te koken, dat is andere koek. Ik wil niet lastiger zijn dan ik al ben!
    En om nou mijn eigen melk mee te nemen voor in mijn koffie, dat gaat me ook wat te ver. Hee, ik smokkel thuis soms ook een beetje, dus bij een ander zal ik zeker niet moeilijk doen. Echt niet!

BESLUIT

Ja, ik wil veganistisch eten.
Thuis lukt dat voor 90%, buitenshuis in de helft van de gevallen.
Dus nee, ik ben niet radicaal en nee, ik probeer niemand te overtuigen.

Ben je toch nieuwsgierig geworden?
Dieren eten van Jonathan Safran Foer is een interessante synthese van filosofie, literatuur, wetenschap en undercoverjournalistiek die ingaat op de vee-industrie en legt de omstandigheden en de misverstanden hierover bloot. Het is een mooi beginnersboek om te lezen. Safran Foer trekt geen conclusies, hij wil enkel dat de consument vanuit kennis een keuze kan maken.

Eet jij vegetarisch? Of veganistisch? Of zou je er meer over willen weten?

Comments

comments

5 comments on “Waarom ik veganistisch wil eten (en waarom ik het niet altijd doe)

  1. Bij mij is het ook ongeveer zo. Ik ben op de hoogte van de problematiek achter zuivel-, ei- en honingconsumptie, maar in een sociale context ben ik flexibel, anders kan ik gewoon nooit meer buitenshuis eten. Thuis eet ik wel 99% zuivelvrij, ook omdat ik lactose-intolerant ben en dus gewoon misselijk word als ik (te veel) kaas eet. Ook mijn vriend eet thuis zo goed als altijd veganistisch, meer en meer uit gewoonte en gemak. Vroeger was spaghetti zonder geraspte kaas voor hem ondenkbaar, nu eet hij het vaak zonder, in het begin omdat het gewoon niet standaard in de koelkast lag, nu omdat hij het niet mist en ook niet meer speciaal voor een zakje kaas naar de winkel rijdt … Maar op bezoek bij familie eet ik eens een stukje kaas, of besmeer ik mijn boterham met vegetarische, niet veganistische spread.
    Het lijkt me wel leuk om het van thuis uit meegekregen te hebben!

    1. Aan jouw 99% geraak ik niet, maar ik heb gelukkig ook geen intolerantie! Zoals ik al schreef zijn het mijn geval de kinderen die roet in het eten gooien, of letterlijk gezien de zuivel.
      Het belangrijkste vind ik echter dat ik een bewuste keuze heb gemaakt en dat ik, ook als ik wel eens zuivel eet, het aan mezelf kan verantwoorden. Eten is niet vanzelfsprekend, ik heb een gebied afgebakend waarin ik wil experimenteren en daar voel ik me goed bij.
      Fijn om te lezen dat jij er ongeveer hetzelfde over denkt, want soms voel ik me weer niet fanatiek genoeg, voor sommige veganisten…

  2. Heeei Geertrui, ik heb net jouw blog ontdekt en hoewel ik nog geen kindjes heb en werkend ben, niet vegetarisch of veganistisch ben, vind ik het een geweldige inspiratiebron. Leuke blog, en ik kan me precies helemaal inleven in jouw leefwereld/gezin :-).

    Deze post vond ik zo leuk omdat ik me er wel wat in herken. Sinds kort ben ik erachter dat ik gluten en koemelk beter vermijd/schrap uit mijn dieet. Daarnaast probeerden we ook daarvoor al ongeveer 2 keer per week vegetarisch te eten, en ben ik allergisch voor witte vis. Door de gedwongen omschakeling van mijn dieet (waar ik het heel moeilijk mee dacht te gaan hebben als pasta, brood en zuivel-addict, maar wat eigenlijk écht heel goed meevalt!) ben ik me beginnen inlezen in gezonde voeding en ben ik veel bewuster geworden.

    Hoewel ik het vroeger ook al heel belangrijk vond om gezond te koken, ben ik daardoor veel meer belang gaan hechten aan ‘eerlijk’ voedsel. Veel meer bio en plantaardige voeding dus, waarbij we onszelf toelaten om een minderheid van de dagen ook vlees en vis te eten om (gelet op de bovenstaande beperkingen) toch nog voldoende variatie te hebben in ons eten (voor al die vervangproducten ben ik niet echt te vinden en heb ook geen tijd om alle alternatieven zelf te maken).
    ‘T voelt als vegi/vegan met de nodige uitzonderingen om ons eten nog spannend genoeg te houden. Maar wel met de belangrijke kanttekening dat ik probeer alles zo vers/bio/verpakkingsvrij/lokaal/seizoensgebonden mogelijk probeer te kopen. Da’s ook al een hele stap in de goeie richting vind ik zelf 🙂

    Wat ik daarbij wel stillaan ergerlijk begin te vinden is dat echt bijna alles in een verpakking zit in de winkel (onze vuilnisbak bestaat bijna echt alleen maar uit verpakkingen die ik ‘kocht’ in de winkel), en dat groeten en fruit zo duur zijn ten opzichte van ongezond(er) eten… Ik vind dat onbegrijpelijk. Hoe ga jij hier mee om?

    Oké een wat lange reactie geworden, maar goed, er broed vaag dan ook een plan om een blog te starten 😉

    1. Wat een leuke reactie Nele, dankjewel.
      Wat een omschakeling heb je moeten maken in je voedingspatroon, dat lijkt me niet gemakkelijk als je het om gezondsheidsomverwegingen moet en niet vanuit ideologie. Hoewel, je goed voelen is natuurlijk ook een heel mooi ideaal 🙂
      Wat betreft verpakkingen… dat is hier in huis inderdaad ook een groot probleem. Ik probeer zoveel mogelijk verpakkingen te vermijden door bv. in bulk in te kopen, groenten/fruit/brood in eigen zakjes te verpakken etc. Helaas is dit allemaal niet zo gemakkelijk als je “gewoon” in de supermarkt je boodschappen wil doen. Ik vind het ook een heel lastig ding, en veel mensen in mijn omgeving. Je bent dus zeker niet de enige!
      Laat me zeker weten als je een blog gaat beginnen, ik ben benieuwd.

Comments are closed.