Veganistisch opvoeden – wat betekent dat voor mij?

Na de nodige opstartproblemen heb ik mijn draai gevonden in het plantaardig eten: thuis kook en bak ik 100% plantaardig, voor iedereen in het gezin. De man en kinderen eten bij het ontbijt wel zuivel en ’s avonds soms kaas bij de maaltijd. De gekochte koekjes zijn niet altijd vegan, dat was al zo en ik wil niet ‘opeens’ al de lievelingskoekjes van de kinderen verbieden. Zij hebben ook een smaak – een smaak die ontwikkeld moet worden. Zij hebben ook een mening – en daarom wil ik een voorbeeld stellen. Maar wat is dat voorbeeld en hoe breng ik bewustzijn bij?

De kinderen eten dus niet helemaal plantaardig, maar wel overwegend. Zou ik vegan/ niet vegan in percentages uitrekenen van hun totale consumptiepatroon, wat ik uiteraard niet doe, dan zou te zien zijn dat het overgrote deel van wat ze binnenkrijgen voldoet aan mijn idealen. Die basis geef ik al mee, en al de rest zie ik maar als verrijking van hun smaakpupillen.

THUIS

Thuis, en op school, is al het ‘gewone’ eten plantaardig. De basis. Datgene wat hen voedingswaarde geeft. Het meeste dus. Bijna alles. Niet alles, dat gaat niet in een gezin waarbij er maar één overtuigde planteneter is. Dat hoeft ook niet, de kinderen zien en proven zo direct dat mensen verschillende meningen kunnen hebben en dat de een andere regels kan hebben dan een ander. Ook dat hoort bij een leerproces – en zolang ik kook, bak, de boodschappen doe en de meeste tijd met de kinderen spendeer overheersen mijn principes toch 🙂

We hebben één dramatische eter die een grote stempel drukt op de maaltijden. Ik wil niet nog meer gedoe over eten en geef dus misschien wat sneller toe aan bijvoorbeeld kaas dan ik zou willen. Het is niet anders. Bovendien heeft Meneer V. er helemaal niet voor gekozen om plantaardig te eten… Hij past zich al volledig aan door mijn maaltijden te eten, dus wie ben ik om zijn ontbijt te bepalen. Hij kent mijn beweegredenen, respecteert deze, en maakt vervolgens een andere keuze. Dat is aan hem – en niet aan mij.

Ik wil de kinderen vooral meegeven dat eten mensen samenbrengt, dat het lekker is, gezellig. Ik wil dat ze kunnen genieten van eten, er naar uitkijken en nieuwsgierig zijn. Ik wil ze laten zien dat je er geld en moeite voor over moet hebben om (h)eerlijk te kunnen eten. Ik wil dat eten een positief gevoel oproept.

Ik ben ervan overtuigd dat ik dit beter bereik door hen op een positieve manier vóór te leven dan dat ik ze kort hou met regels. De rijke smaak van plantaardig eten leren ze langzaamaan thuis kennen, maar ‘buiten’ loeren de verleidingen voor hen. Ik kan ze inmiddels weerstaan.

BUITENSHUIS

Wanneer de kinderen op een warme dag een ijsje willen beperk ik hun keuze niet tot lactosevrije sorbets – ze mogen dan de smaak kiezen die ze willen. Traktaties op school eten ze gewoon op. De warme choco bij de zeescouts, het koekje bij thee op het terras, het stukje koek bij de koffie-automaat in de supermarkt, …, voor mij is alles goed.

Wat ze bij een ander doen of eten is aan die mensen om te beslissen. Of aan de kinderen. Niet aan mij. Ik weet dat de tweede helemaal wild van enthousiasme wordt als hij bij zijn beste vriendje een croque met kaas en salami krijgt. Vissticks zijn zijn lievelingseten, en kippenpoten met botten. De keren dat hij dat eet op een jaar komen zó weinig voor dat ik daar niet tussen wil komen. Ik laat hem daarvan genieten – en thuis krijgt hij dat niet. Hij weet dat, en doet daar ook niet moeilijk over.

Natuurlijk hoop ik dat later terug zullen grijpen naar het soort eten uit hun kindertijd, maar dat bereik ik niet door hen ander eten te verbieden. Juist niet. Denk ik. Ik kan het hen niet ontzeggen zonder daar een reden voor te zeggen – en dat is precies wat ik wil vermijden op deze leeftijd. Voor ons geen zielige slachthuisverhalen of moederloze kalfjes. Wel wafels, poffertjes en piratenschepen. Laat het positieve indruk maken!

BEWUSTWORDING

Maar veganisme houdt meer in dan alleen maar planten eten: het is een way of life. Een visie. Een overtuiging. Veganistisch opvoeden gaat verder dan alleen maar eten. Maar hoe ver?

Ga ik nog met de kinderen naar de dierentuin? Het circus? Het dolfinarium? Een roofvogelshow?
Is de kinderboerderij nog verantwoord? De lammetjesdagen? Paardrijden? Een ezelwandeling?
Mogen ze nog kijken naar Dumbo? Filmpjes waarin vlees wordt gegeten? Of een boterham met kaas?
Kunnen we nog lezen over Michiel van de Hazelhoeve? Hij woont immers op een boerderij.
Kleurplaten kleuren van tractors?
Zingen van ‘Boer wat vind je van mijn kippen’?
En griesmeelpudding in de vorm van een vis? Met confituur als bloed? Of een communie-ijslam?
Vegan chocolade-eieren?
Broodhaantje?

En wat als je plotseling geconfronteerd wordt met een berg dierlijke botten bij de Verbeke Foundation?

Dan gun je de kinderen de tijd om ze te laten onderzoeken, zich te verbazen over de koeienkoppen, botten en tanden en doe je heel hard je best om deze hedendaagse kunst (Herman de Dries, in memoriam de koeien) als artistiek hergebruik te zien.

Waar ligt de grens? Hoe week is het vlees van een planteneter? Wij zijn zoekende – en jij?

Comments

comments

5 comments on “Veganistisch opvoeden – wat betekent dat voor mij?

  1. Wat goed dat je hier een artikel over schrijft. Ik merk online dat veel ouders hier vragen en gedachtes over hebben. Zo te zien pak je het aan op een manier die voor jou goed voelt en waar je goed over na hebt gedacht, daar heb ik enorm veel bewondering voor!
    Merel onlangs geplaatst…Roze lente smoothieMy Profile

    1. Het is ook niet zo zwart-wit allemaal, het hangt echt van zoveel factoren af wat voor standpunt je hierover inneemt. Misschien denk ik er over een tijd weer anders over, maar voor ons is dit, in deze fase, de beste manier.
      En dankjewel voor het compliment.

Comments are closed.