Stilte voor de storm

Het blijft iets magisch hebben, een naderende bevalling afwachten. Of “afwachten”, het is eerder haasten om “alles af te hebben” voor de baby komt. Wat dat alles, is een grens die elke keer opschuift zodra er iets van mijn to do lijstje is geschrapt. En wanneer de baby komt valt niet te voorspellen… De dagen rijgen zich nu aaneen met een afwisseling van klusjes en rusten. Want nu ik eenmaal ben begonnen aan het inhalen van slaap, merk ik pas hoe moe ik ben.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Gisteren was mijn uitgerekende datum, maar daar hecht ik niet zo veel belang aan. Een zwangerschap is toch maar een geschatte termijn, dus termen als “te laat” vind ik vrij nietszeggend. Al is het wel altijd leuk als mensen vragen voor wanneer het is en je kan in de verleden tijd antwoorden…

DRUK MET DRUK ZIJN

Mijn broer lacht me soms uit om waar ik allemaal druk mee kan zijn. Ergens is het misschien ook wel gekkenwerk om te besluiten om 160 enveloppen voor de geboortekaartjes zelf te gaan vouwen. En doopsuikerdoosjes zijn ook gewoon kant en klaar te koop, net zoals etiketten om de enveloppen af te sluiten. Geboortekaartjes kan je ook laten ontwerpen door mensen die dat veel beter en sneller kunnen dan ik, en de extra dimensie die we eraan toevoegden was ook een paar avonden werk. De traktaties voor thuis en op school zijn eigenlijk ook van de zotte.

Het is nogal eigen aan ons mij dat zulke DIY projecten uit de hand lopen en véél meer werk worden dan bedacht. Vervolgens schakel ik Meneer V. en mijn mama in om mee te helpen, want mijn plannen en ideeën overheersen meestal in ruime mate mijn beschikbare tijd en energie. Gelukkig ben ik niet de enige gek in de familie!

Alles wat voorbereid kon worden is inmiddels voorbereid, dus het is nu wachten op de baby om vervolgens keihard in gang te schieten. Of te laten schieten, in mijn geval.

VAN KLUSSEN NAAR COCOONEN

De afgelopen weken waren een soort marathon van schoolwerk en dingen om mijn gemoedsrust te sussen. Het ontwerpen van de geboortekaartjes, bijvoorbeeld. Dat project is gisteren afgerond. Mooi op tijd, met 40 weken! Qua babyvoorbereidingen waren het allemaal geen levensnoodzakelijke dingen die nog moesten gebeuren, maar mentaal geeft het toch rust dat het “allemaal” klaar is.

Mijn eigen schooljaar is inmiddels afgesloten – dus de belangrijkste datum heb ik gehaald. Verder verdient de nieuwe poetsvrouw niet alleen dienstencheques maar ook een standbeeld, ik ben met Meneer V. gaan ontbijten, de ziekenhuiskoffers zijn gepakt, de route is nogmaals geoefend, de laatste spulletjes gekocht, de enveloppen zijn geschreven, de doopsuikers verpakt, de soepbeurt is gepasseerd en zelfs een ouderavond op school heb ik kunnen bijwonen – al heb ik wel spijt dat ik heel die avond op een houten peuterstoeltje ben blijven zitten.

Ik merk aan mezelf dat ik, nu de praktische zaken bijna rond zijn, me ook aan het afsluiten ben voor de wereld om me heen. Ik heb zó intensief geleefd de afgelopen periode, dat ik stiekem weinig behoefte heb aan nieuwe prikkels om me heen nu.

Nieuws, blogs, realiteit, mensen, ik kan er weinig moeite voor opbrengen. Niet dat ik het type ben die niet alleen de buik vol baby heeft, maar ook het hoofd. Ik word niet opgeslorpt door babybrains, want eigenlijk ben ik meer met mezelf bezig dan met het kindje. De kleine zal de komende maanden toch wel alle aandacht en liefde naar zich toe zuigen – en dat zal ik van harte laten gebeuren. Maar nu is het nog even aan mij.

Het maakt me namelijk best weemoedig als ik eraan denk dat dit de laatste zwangere dagen van mijn leven gaan zijn. Niet dat ik nog een kinderwens heb, maar zo’n toch wel bijzondere periode voor altijd achter me laten doet toch iets met me…

Daarnaast komt er weer een oerdrift in me naar boven uit angst voor alles wat er allemaal mis in de wereld, heb ik wroeging een kind ter wereld te brengen die zich in deze chaos moet zien te redden en wil ik hem/haar beschermen tegen dingen waar ik het helemaal niet voor kan behoeden.

Het zullen de hormonen zijn, zeker?
(en daarmee heb ik er meteen een argument in gegooid waar ik me nog nooit op heb beroepen! Volgens mij ben ik namelijk best mezelf gebleven tijdens de 4x 9 maanden + overtijd. Alleen een beetje zeurderiger, en weemoediger, en spleenderiger. En zo.)

UITGETELD

Ben ik er dan nu eindelijk klaar voor?

Goh, in theorie wel, maar ik zou eigenlijk nog wel…
En terwijl er buiten een soort noodweer gaande lijkt te zijn, sluit ik me stilaan op in mijn eigen binnenwereld. Het is nu wachten tot de innerlijke storm losbarst.|

Ben jij iemand die alles ruim op tijd in orde heeft, of is het net als bij mij een race tegen de klok?

Comments

comments

10 comments on “Stilte voor de storm

  1. Uit de hand lopende projecten is hier zeer herkenbaar. Ik heb zelf met de hand alle uitnodigingen voor ons trouwen gemaakt (elke voorkant appart getekend) en de voorkant van het geboortekaartje ook. Die laatste was trouwens wel voor de uitgerekende datum klaar, ik was vanaf het begin overtuigd dat het eerder zou komen. En ik had gelijk 🙂 Mijn bevalling begon nog net niet na de laatste afspraak waar ik echt heen moest, maar 1 dag later 🙂
    Ik wens je een goede bevalling toe (al zou de wensen misschien al te laat komen), wat rust en een fijne eerste tijd met de kleine uk.

    1. Wow, ik zal aan je denken als ik weer eens iets begin! Het kan dus altijd “erger” 🙂 Klinkt wel als mooie projecten, alles zelf tekenen…
      En dankjewel voor je wensen, ze zijn nog op tijd!

  2. Zelf enveloppen vouwen? Wauw!
    Door de verplichte rust heb ik heel wat plannen moeten ‘vereenvoudigen’, en dat is niet leuk, maar het resultaat mag er toch wel zijn vind ik. Normaal heb ik graag alle touwtjes in handen, en is alles in lijstjes gegoten en gepland. Een goeie oefening in loslaten…
    En hormonen, dat kennen we hier helaas ook. Voor ons is alles nog nieuw, dus het is vooral de onzekerheid die de kop op steekt: zal dat allemaal wel lukken? Zullen we goeie ouders zijn?
    Rust nog maar even uit nu, en ik wens je een goeie bevalling toe! (Of misschien is het kleintje ondertussen al wel geboren…)
    fieke onlangs geplaatst…DIY | een dekentje voor de babyMy Profile

    1. Heb er maar vertrouwen in dat jullie goede ouders zullen zijn!
      Het moeilijkste bij de eerste vond ik al die tegenstrijdige adviezen, en zie dan maar eens sterk genoeg in je schoenen te staan om je eigen gevoel te volgen… Gelukkig gaat dat bij elk kind beter 🙂

  3. Wat mooi om je herkenbare relaas te lezen. Hier was alles ruim op tijd rond, ik ben daar wat te stressy in. Geniet nog even van je cocon!

Comments are closed.