Theatrale opvoeding

Laatste was ik, voor het eerst sinds x aantal jaar, weer naar de Bourla geweest. Het was heerlijk om weer even terug te zijn, ik voel me er thuis. En ik heb er een herinnering aan mezelf ontmoet – zoals ik 10 jaar geleden was: een jonge, naïeve universiteitsstudente, met een nonchelante air van iemand die denkt dat de academische of artistieke wereld aan haar voeten ligt. Iemand die denkt dat de wereld verbeterd kan worden door gepassioneerde theaterwetenschappers en dramaturgen. Iemand die denkt iets aan de culturele sector te kunnen toevoegen. Iemand die wekelijks de kleine en grote cultuurhuizen bezoekt en voorstellingen bijwoont. Iemand die de grote namen leert kennen en stoeft met bezochte voorstellingen. Iemand die de grote, commerciële theatershows veracht. Iemand die nauwelijk meer van theater meer kan genieten, aangezien ze te veel recencies heeft gelezen, te kritisch heeft leren kijken en te veel heeft gezien. Zo iemand als ik allang niet meer ben.

Vossenbroertjes
Een serieuze foto was onmogelijk, want ‘er staat toch ondeugend?!’

 

Vandaag was ik weer eens in het theater, dit keer als moeder. Die rol ligt me tegenwoordig toch beter dan die van cultuurfreak, criticus of academiestudent. Ik kan me helemaal laten inpakken door alle mooie kindervoorstellingen die er tegenwoordig zijn – al kijk in de helft van de tijd naar mijn eigen productie in plaats van naar de bühne.

STUDENT THEATERWETENSCHAPPEN

Er is een tijd geweest dat ik meerdere keren per week een theaterproductie bezocht. Als student theaterwetenschappen wist ik altijd wel een try-out mee te pikken, tickets te organiseren of ik at met liefde een week lang brood met choco om dure voorstelling te kunnen betalen. Dat was de tijd dat ik last minute nog naar het theater rende (ik kon de Bourla zien vanuit de living!), in mijn gewone kloffie uiteraard, terwijl ik me afvroeg naar welke voorstelling ik ook alweer ging.

Soms mis ik die tijd wel. Ik ga gelukkig regelmatig naar het theater of een literatuuravond, maar het gevoel dat ik toen deel uitmaakte van een “bondgenootschap” is weg. Al vraag ik me nu serieus waar ik nog méér bij hoorde, behalve dan dat ik een elitaire student was die neerkeek op het volk dat zich opdofte voor een avond in rood pluche stoelen.

Inmiddels kleed ik me graag op voor mijn maandelijkse avond naar de schouwburg. En hoewel ik nog steeds vaak kies voor de kleine producties, ben ik dat gevoel van alternatieveling volledig kwijt. Ik hou er gewoon van hoe theater theater mag zijn, zonder allerlei (dure) toeters en bellen. Puurheid, zo dichtbij kunnen zitten dat je het zweet ziet parelen en de ademhaling hoort raspen, kwetsbaarheid, naaktheid, eerlijkheid, echt.

KINDERTHEATER

Vóór ik kinderen had had ik eigenlijk geen flauw benul van het aanbod voor kinderen. Ik ging zelf wel naar voorstellingen in het Paleis, een theaterhuis voor kinderen en jongeren, maar ik had me nooit verdiept in toneel voor échte kleintjes. Ja, de grote shows van Studio 99+1, maar dat was juist wat ik verachtte als linkse student…

Toevalligerwijs kwam ik eens met klein S.’je terecht bij Sprookjes en zo, en vanaf dat moment was ik verliefd op theater voor de allerkleinsten. Hoe kleiner de doelgroep is (allee, hoe jonger de kinderen) hoe fascinerender ik het vind als mensen hen volledig kunnen meenemen in het verhaal. Behalve van Sprookjes en zo ben ik groot fan van De Spiegel en Pantalone en , die allemaal op hun eigen, poëtische manier theater maken voor baby’s, peuters en kleuters.

Theater blijft toch iets magisch hebben, en als je minikinderen daarvan ziet genieten blijft me dat ontroeren. Zij staan nog zo onbevangen in hun verbeeldingsvermogen: wat er zich om hen heen afspeelt gebeurt ook echt. Daarom kies ik ook graag voor kleinschalige voorstellingen, waarbij de kindjes niet vanaf een immense tribune moeten toekijken maar ook letterlijk worden omringd en omhuld door de spelers.

Caban Theater De Spiegel
Bovenstaande foto is getrokken tijdens mijn absolute lievelingsvoorstelling: Caban, Theater De Spiegel, 26-12-2015, @ DE Studio, foto: Sofie Wanten.

DE VOSSENBROERTJES

Samen met de Vossenbroertjes bezocht ik vandaag “De Vossenbroertjes”. Dat is een voorstelling naar het bekroonde boek van Lida Dijstra: Verhalen voor de Vossenbroertjes. Oftewel: het moderne vervolg op Van den vos Reynaerde, waarin de Vossenzonen de aard van hun vader blijken te hebben en nogal eens afdwalen van het rechte pad.

De Vossenbroertjes is een productie van Compagnie Gorilla, een jong gezelschap met een voorliefde voor fantasierijke voorstellingen. Zo speelden ze vandaag met drie personen vier rollen, je zág ze geregeld omkleden op het podium en toch geloofde je onmiddellijk dat ze dat andere personage waren geworden. Vooral S. (7 jaar) vond het een hilarische voorstelling. Zijn ogen glommen als er verhaald werd over de sluwe streken en hij was duidelijk trots dat ook hij een slimme Vos is. K. (4 jaar) was op papier nog te jong, maar ook hij kreeg zijn portie van het verhaal mee. Ze hebben wederom genoten, en ik met hen én van hen.

De volgende voorstelling staat al gepland.

CULTURELE OPVOEDING

Als kind ben ik niet vaak naar het theater geweest. Ik denk dat dat gewoon anders was in die tijd, het aanbod was waarschijnlijk ook veel kleiner. Dit was echter geen enkele belemmering om mijn liefde voor toneel de ontwikkelen. Kinderen meenemen naar een voorstelling is namelijk niet vanzelfsprekend, en zeker in de wintermaanden blijft het, ondanks alle inspanningen, toch een beetje een elitaire zaak…

Ikzelf ga zeker 1x per maand naar het theater. Soms alleen (ja echt!), soms met een vriendin en regelmatig met de kinderen, in wisselende samenstellingen. Ik heb mijn portie cultuur echt nodig, en ik vind het ook belangrijk dit aan de kinderen mee te geven. Het is niet altijd mogelijk om ze allemaal mee te nemen, gezien de leeftijdsverschillen én het financiële plaatje. Ik vind het echter belangrijk dat theater deel uitmaakt van de opvoeding, bij mijn manier van opvoeden, in deze tijd, in deze stad.

Zolang we het ons kunnen veroorloven, en ik het praktisch geregeld krijg, probeer ik de kinderen steeds opnieuw te voeden met een voorstelling. Zo lang het kan, kan het, en ik doe mijn uiterste best om hen zoveel mogelijk culturele bagage mee te geven. Gelukkig kunnen ze dat waarderen, meestal, al kijken ze nu vooral uit naar de mega-show van Buurman & Buurman! Ook daar gaan we naar toe, want hoewel ik een voorliefde heb voor poëtische voorstellingen, ben ik allang blij dat ze me smeken om naar het theater te gaan…

Ga jij geregeld naar het theater? En wat voor voorstellingen ga je graag zien? En neem je je kinderen ook (vaak) mee?

Comments

comments