Mama is geen luisterboek!

Als kind was ik een enorme boekenwurm. Nu enkel nog in theorie, want ik kom er zelden toe om zelf een boek te lezen. Wel lees ik zoveel mogelijk voor aan de kinderen, want (voor-)lezen is volgens mij zó goed voor de ontwikkeling van kinderen. En anders wel voor mij, want ik <hartje> jeugdboeken.

luisterboek

ZELF LEZEN

Misschien is het niet juist dat ik mezelf als kind boekenwurm noemde; boekenfreak zou wellicht beter omschrijven hoe verzot ik was op boeken. Ik las alles wat los en vast en kon ook nog alles onthouden. Literatuur tenminste toch, dat heeft me altijd al beter gelegen dan weetjesboeken.

Vooralsnog zijn mijn kinderen geen lezers. Dat kan nog komen: 3/4 kán namelijk nog helemaal niet lezen, al is mijn 5-jarige wel heel erg bezig met letters en woorden schrijven. De oudste kan het wel, maar doet het tegen heug en meug. Ik wacht nog altijd op het moment dat hij de klik maakt en alles gaat lezen wat los en vast zit… Dat niet elk kind is zoals ik -maar bijvoorbeeld meer op kleine Meneer V. lijkt- weet ik ook wel, maar als je én heel nieuwsgierig bent naar hoe alles in elkaar steekt in de wereld én je haalt steeds stapels vol boeken uit de bib omdat je zo van boeken houdt, dat moet je wel van lezen houden. Zou ik denken.

luisterboek

VOORLEZEN

Gelukkig houden ze wel allemaal enorm van voorgelezen worden. We gaan dan ook veel naar de bibliotheek én Sint brengt binnenkort nog wat boeken mee voor het grut. Een eigen bibliotheek hebben ze dus ook al, plus dat ik alle mooie kinderboeken uit mijn meisjesjaren zorgvuldig heb bewaard. Boeken genoeg dus. Kinderen trouwens ook.

Voorlezen is niet alleen fijn voor mama, maar het is ook van essentieel belang voor de taalontwikkeling én op het brein in het algemeen. Dus ook voor wiskundeknobbels, sociale wezens, empathische mensen en kinderen met levensinzicht is voorlezen belangrijk. Daar komt nog bij dat het de algemene ontwikkeling stimuleert, de kind-ouderband versterkt en Nog Meer Goeds stimuleert. Lekker lezen dus.

Met het taalgevoel van de kinderen zit het in elk geval wel goed, daar ben ik van overtuigd. Nóg belangrijker vind ik het echter dat hun verbeeldingskracht wordt gestimuleerd. De leefwereld van de kinderen is niet spectaculair groot, en de educatieve bijdrage van Nick Junior valt ook te betwijfelen, dus elke fantasieprikkel grijpen we aan. Gelukkig krijgen ze op school ook geen voorgekauwde “platte boeken”, maar wordt er ook daar beroep gedaan om op hun inlevingsvermogen.

LUISTERBOEKEN

Soms zouden de kinderen mij het liefst willen vierendelen om allemaal tegelijk aandacht te krijgen. Omdat me dit niet zo’n goed idee lijkt, en de kinderen dat bij nader inzien waarschijnlijk met me eens zijn, is het fenomeen “luisterboek” ideaal.

Zeker in de auto, maar steeds vaker ook thuis, trekt één van de kinderen zich terug met een luisterboek. Een oude discman van Meneer V., een luisterboek uit de bib, meer is er niet nodig om het kind tot rust te brengen en de goede orde in huis te bewaren. Soms is dat nodig.

Maar: mama is géén luisterboek! Als ik zit voor te lezen, dan wil ik dat de kinderen bij mij blijven zitten. Ze mogen stil luisteren, vragen stellen, in gesprek gaan, allemaal prima. Maar als ze ondertussen met de Lego gaan spelen, een glas water gaan halen of met elkaar beginnen te stoeien… dan stop ik met lezen. MAMA IS GEEN LUISTERBOEK EN ALS IK VOORLEES LUISTER JE!

Zo. Het is maar dat ik het gezegd heb hè.

Zijn jullie boekenliefhebbers?

 

Comments

comments