Liefde gaat door de maag

Bij ons het was het liefde op het eerste gezicht – of toch op de eerste 24 uur. Liefde maakt blind, wordt er wel gezegd, maar we kijken uit ons doppen. Liefde gaat ook door de baarmoeder: een waarheid als een koe vier kinderen. Liefde maakt dat je door een roze bril kijkt, of door een zonnebril, dat voorkomt verblinding. Liefde gaat door de maag. Vooral door de maag. Bij ons toch. Of in elk geval bij Meneer V.
Vandaag is het Valentijn – en mijn lief kwam niet thuis eten.

Wanneer twee mensen uit een heel verschillende eetcultuur komen is dat een aanpassing: je houding ten opzichte van eten zegt namelijk ook veel over je identiteit. Vind ik toch, en daarmee geef ik al aan dat eten voor mij zoveel meer is dan enkel een noodzaak om in leven te blijven.

VOEDSEL-IDENTITEIT

Besteed je weinig of veel tijd aan een maaltijd? En aan de voorbereiding? Mag dat tijd kosten of moet het tussen de soep en de patatten? Beleef je er plezier aan? Kan je er echt van genieten? Spendeer je extra geld om maaltijden bijzonder te maken? Sta je open voor nieuwe  smaken of durf je niet te proeven? Hou je van neutraal of van pikant? Is de herkomst van je eten belangrijk? En speelt gezondheid een rol? Bord op schoot voor de tv of een rijkelijk gedekte tafel? Eet je vlees/ vis/ vegetarisch/ plantaardig/ flexibel? Kom je uit een eetcultuur of eet je om te eten?

Wat als je iemand leert kennen die heel andere voedsel-indentiteit heeft? In hoeverre pas je je daaraan aan? En in hoeverre vraagt de ander dat van jou? Van vleesliefhebber tot vegan bijvoorbeeld – dat is nogal wat. Andersom is waarschijnlijk uitgesloten, dus  begin je dan al met een scheve verhouding?

ALLES VOOR DE LIEFDE?

Elke dag anders gaan eten is een ingrijpende verandering in het leven van een persoon, maar wel een waar mensen open voor lijken te staan. Zeker in het begin, waarin je nog niet te moeilijk wilt doen en vooral wil dat de ander jou graag ziet eten in plaats van zeuren. Maar wat als de wittebroodsweken van een relatie over zijn, wat verandert er dan? Elke dag anders eten is één ding, maar iemand laten “omdenken” over eten is nog een heel ander verhaal.

Voor lieven die samenwonen is het meestal vooral een kwestie van water bij de wijn doen – of één iemand moet volledig geheelonthouder of alcoholist worden. In mindere mate geldt dit echter ook voor je familie, je vrienden, je kennissen en collega’s: hoe sterk houd je voet bij stuk als het gaat over eetgewoontes? Ik wil graag volledig plantaardig eten, maar ik vind het al heel wat als een ander vegetarisch voor mij kookt. Komt er echter een verstokte vleesliefhebber bij mij eten, dan ga ik echt geen biefstuk voor hem bakken omdat hij er van overtuigd is dat er elke dag vlees gegeten moet worden. Zijn mijn principes dan belangrijker dan die van een ander?

Hoe beter je iemand kent, hoe meer rekening je houdt met elkaars eetgewoontes (meestal/ hopelijk/ niet altijd). Tot je iemand zo goed kent dat je er mee gaat samenwonen, en blijkt dat er moeilijk bemiddeld kan worden tussen de verschillende verlangens. Hoe tolerant ben je dan nog, als het gaat om elke dag?

Eet je samen? Ieder een eigen versie van een gerecht? Om de beurt iemands goesting? Vlees apart? – maar door wie dan bereid? Maak je het klaar voor de ander? Koop je het wel?

En wat als er kinderen komen? Veel mensen vinden dat vlees en vis essentieel zijn voor de groei van kinderen, en willen daar niet van afwijken voor een vegetarische of veganistische partner. Dan kunnen verschillen in benadering van eten opeens weer een belangrijke rol gaan spelen. Welke visie wil je dan meegeven? Beter water dan wijn voor kinderen, toch? Of aangelengde wijn?

Iemands eetgewoonten overnemen uit liefde en niet uit overtuiging, dat vind ik een groots gebaar. En gemakkelijk, dat ook. Maar is het nu makkelijk voor mij dat ik mijn principes heb kunnen doorvoeren of is het makkelijk voor hem dat ik altijd kook?

Liefde – oh liefde. Liefde gaat door de maag.
Met hartjeswafels scoor je altijd, ook als ze vegan zijn.

Vrolijk Valentijn, en smakelijk eten straks – en de rest van het jaar!

Foto: Kaat Stieber/ Studio Stiep
Bron: Eva-Magazine 64-2016

Comments

comments

5 comments on “Liefde gaat door de maag

  1. Mijn man is van ik-kan-geen-dag-zonder-vlees naar doe-mij-ook-maar-die-groenteburger gegaan. Ik kook, dus ik bepaal voor een groot gedeelte wat wij eten. Als hij een keer een stukje vlees wilt, dan maak ik dat voor hem, vooral omdat ik het al heel wat vind dat hij tegenwoordig weken zonder gaat. We hebben daar een middenweg in gevonden en dat is inderdaad liefde 🙂
    Galina onlangs geplaatst…DIY: zelf mondwater makenMy Profile

    1. Fijn dat jullie een middenweg hebben gevonden, en lief dat jij ook vlees bakt. Ik doe dat niet.. vlees is voor mij een brug te ver, maar zuivel vind ik een stuk acceptabeler voor hem en de kinderen. Het is soms puzzelen.

  2. Leuk geschreven! Het lijkt me inderdaad wel moeilijk als een van de partners vlees wil eten en de andere niet. Bij ons is het ook soms een uitdaging: ik mag veel producten niet eten wegens intoleranties, hij lust veel dingen niet (en natuurlijk komen die twee net niet overeen). Toch passen wij ons aan aan elkaar, en we vinden daar wel een middenweg in. Ik zie het niet zitten om telkens twee aparte dingen te koken (hoewel het sporadisch wel eens voorkomt). Op vlak van minder vlees eten, e-nummers vermijden, biologisch eten, komen we gelukkig wel goed overeen. Ik kan me voorstellen dat er ook veel partners zijn die dat allemaal onzin vinden. Als er kinderen bijkomen lijkt het me nog een grotere uitdaging!
    Sofie onlangs geplaatst…Action cadeautip: kaartspel om elkaar beter te leren kennenMy Profile

    1. Ik kook sowieso al elke dag veel verschillende dingen wegens 4 kinderen die nét allemaal een andere voorkeur hebben. Ook dat is liefde!

  3. Toen ik nog thuis woonde, bakte ik wel gewoon vlees voor mijn familie, op voorwaarde dat ik de volgende keer wel helemaal vegetarisch mocht koken. Zo kwamen we tot een compromis. Voor mij werd wel altijd iets anders klaargemaakt en aangezien ik een hekel heb aan vervangers zoals van die kartonnen groentenburgers was dat in het begin soms moeilijk. Daarom maakte ik vaak zelf burgers in grote porties die ik dan in de diepvries stak voor de weken erna. Nu ik alleen woon, is het natuurlijk veeeeel gemakkelijker dat zij gewoon kunnen eten wat ze willen en ik ook met niemand nog rekening hoef te houden.
    Lottes Anekdotes onlangs geplaatst…New York: voorbereiding is alles.My Profile

Comments are closed.