Katoenen bruiloft

Vandaag zijn we precies 1 jaar getrouwd en 12 jaar – 4 dagen Vrolijk Samen. Niet altijd vrolijk natuurlijk, ook niet altijd samen, en zeker niet altijd vrolijk samen. “Vrolijk Samen” is een grapje van een fotograaf in Brugge, waar we waren toen net een paar weken verkering hadden. Enfin, vandaag vieren we in elk geval onze Katoenen Bruiloft, woehoe!

trouwen op Tiengemeten

Aan de kinderen schrijf ik een brief als ze jarig zijn, met daarin een korte terugblik naar het afgelopen jaar. Ook bij een huwelijksverjaardag hoort een brief, maar die is te persoonlijk om te publiceren. Ik wil wél een aantal tips delen om de ceremonie zo persoonlijk mogelijk te maken.

TROUWEN

Getrouwd worden is een serieuze zaak, en moet dan ook gedaan worden door een Bevoegd Persoon. De Herberg van Tiengemeten is een officiële huwelijkslocatie, dus ook het daadwerkelijk “in de echt treden” kon daar gebeuren. Door wie dat zou gebeuren mochten we zelf kiezen, maar het moest wel iemand zijn die door de wet was erkend als zijnde trouwambtenaar.

Wij hebben enorm veel geluk gehad met onze Buitengewoon Ambtenaar van de Burgelijke Stand, de BABS. Als voorbereiding op ons huwelijk zijn we bij hem thuis gaan kennismaken, en werden we in een prachtig opgeknapte pastorie hartelijk ontvangen met zelfgebakken appeltaart. Het was een lange en gezellige avond, waarin veel vragen werden gesteld, werd gelachen, waarin we vertelden over ons en nadachten over dingen die we nog nooit zó concreet hadden geformuleerd. Want waarom zijn we eigenlijk verliefd geworden op elkaar?

Deze man heeft een prachtige en heel persoonlijke toespraak gehouden voor ons. Ons trouwen was voor hem geen routineklusje, maar hij heeft zijn uiterste best gedaan om ons gesprek in een mooi verhaal te gieten en de ceremonie een heel eigen karakter te geven. Het was geen standaard speech afraffelen in 10 minuten, maar hij vormde de basis van ons eigen, persoonlijke moment – een basis die we zelf verder konden aankleden met woorden die voor ons belangrijk zijn.

BELOFTE

Als je Pinterest en de blog van bruidswinkel Arnhems Meisje (aanrader!) mag geloven, dan hadden wij een zeer standaard bruiloftsceremonie. We hadden geen vriend BABS-voor-één-dag gemaakt, we hadden geen band die livemuziek speelde, Meneer V. en ik zongen geen lied voor elkaar, er is niet gehuild of gedanst, geen zelfbedachte rituelen of symboliek uitgevoerd, er was geen confettikanon of bellenblaasmachine, geen multimediaspectakel of natuurgeweld – alleen maar wijzelf in onze puurste emoties.

Wat we wél hebben gedaan is een belofte geschreven aan elkaar. We vertelden elkaar waarom we van de ander houden, aan elkaar waarderen en waarom we bij elkaar passen. Grappig genoeg, of misschien gelukkig maar, vulden onze brieven elkaar precies aan en zeiden we in grote lijn exact hetzelfde. Vanuit twee verschillende perspectieven omschreven we verleden, heden en toekomst en analyseerden elkaars eigenschappen. We vertelden waarin we elkaar aanvullen of zo nodig afremmen, wat we elkaar leerden en nog gaan leren, wat we elkaar beloven en van elkaar hopen te krijgen.

We hebben geen enkele afspraak gemaakt hierover. Enkel dat we “een belofte” zouden schrijven, maar wat, hoe en hoelang was naar eigen inzicht. Wonderwel pasten de twee brieven precies bij elkaar. En nu, één jaar later, heb ik een vervolg geschreven op mijn belofte. Een huwelijksverjaardagsbrief.

VERHAAL

eekhoorn-en-mier

De oudste broer van Meneer V. heeft tijdens de ceremonie een door ons gekozen verhaal voorgelezen. Een verhaal over de eekhoorn en de mier van Toon Tellegen, waarin de mier een monoloog houdt over wat hij allemaal wel niet kan denken. Alles wat hij maar wilt kan hij denken, maar zijn vriend eekhoorn wégdenken, nee, dat kan hij niet. En zo eindigt het verhaal:

Zo zaten ze die dag bij elkaar.
Ze voelden zich vredig en heel tevreden, of eigenlijk meer dan dat. Gelukkig. Maar het was nóg meer dan dat. Ze wisten er geen woord voor te bedenken. Ze schoven dicht tegen elkaar aan en dachten na.
De dag ging voorbij en het werd avond. De maan kwam op en de eekhoorn en de mier keken naar de zilveren schitteringen op het water, dat zachtjes tegen de oever vlak voor hun voeten klotste.
In de verte begon de nachtegaal te zingen, en niet ver van hen probeerde de kikker iets ingewikkelds te kwaken, wat hij die dag had bedacht.
Ze schoven nog iets dichter tegen elkaar aan en de eekhoorn zei: ‘Ik weet het. Dat woord is ja.’ ‘Ja,’ zei de mier, ‘dat woord is het. Ja. Laten we dat tegen elkaar zeggen.’
En ze zeiden ja tegen elkaar. ‚Ja.’

Hier vind je het volledige verhaal in PDF: Verhaal Toon Tellegen, Uit: Voor het geluk geboren.

MUZIEK

Ik ben helemaal geen muziekkenner. Sterker nog, ik zet nooit uit mezelf muziek op, ook niet als ik een hele dag alleen thuis ben. Maar bij een bruiloft hoort muziek. Zelfs als je weinig binding hebt met muziek kan je er toch een eigen draai aangeven en afwijken van de top 10 bruiloftmuziek (google maar eens voor de grap). Dit zijn de liedjes waar wij een persoonlijke herinnering aan koesteren:

TerwijUiteindelijk hadden we enkel muziek bij de binnenkomst: A Beautiful Mine van David Carbonara. Dat is de intromuziek van Mad Men, als knipoog naar het thema van de bruiloft – de late jaren ’50.

Ik wilde heel graag “Niemand zoals wij” van Eva de Roovere integreren in de ceremonie, maar uiteindelijk hebben we dit gelaten omdat we geen geschikt moment konden vinden hiervoor.

Bij het naar buitengaan werd het lied gedraaid waar het voor ons allemaal begonnen is: YMCA van The Village People. We hebben elkaar bij deze organisatie leren kennen, dus persoonlijker kon het niet. Dat het eigenlijk een verschrikkelijk lied is met tekst die totaal niet van toepassing is, is vergeven door de associatie die we hebben met dit lied – incluis het bekende dansje.

KINDEREN

Muziek mag dan niet helemaal ons mijn ding zijn, de kinderen zijn dat wel. We hebben hen er bewust niet te veel bij betrokken omdat ze zo koppig zijn dat ze op het moment suprême weleens zouden kunnen weigeren en dan zou ik me vervelend hebben gevoeld. Geen tekst voor hen, geen kinderaktes, sieraden, tekeningen of dat soort dingen. Ze hebben allemaal één taakje gekregen – en dat was spannend genoeg voor hen en voor ons:

S., de oudste zoon, heeft mij weggeven aan zijn vader. Samen met hem kwam ik binnen toen iedereen al in de zaal zat, en hij heeft mijn hand overhandigd aan Meneer V. Dit was de allerbelangrijkste taak, dat vond hij zelf ook. Hij heeft, als oudste zijnde, niet alleen ons papa en mama gemaakt, maar door zijn “overdracht” ook man en vrouw.

K. en M. hebben ieder een trouwring mogen brengen naar ons. Uiteraard ging dat gepaard met de nodige speelsheid, maar aangezien de halve zaal gevuld was met kinderen was dat prima. We hadden er immers bewust voor gekozen om er óók een kinderfeest van te maken.

trouwen op Tiengemeten

KATOENEN BRUILOFT

Vandaag zijn we één jaar getrouwd, we vieren onze katoenen bruiloft. Een jaar waarin er veel is gebeurd met jou en mij, met ons, met ons gezin. De wittebroodsweken waren letterlijk te nemen, zo misselijk als ik was door de zwangerschap van de kleine F. Het was niet altijd makkelijk, maar alleen liefde groeit door het te delen. Laten we vooral onze liefde en leven samen blijven delen. Met ons zessen dan, bedoel ik, dat is me lief genoeg. Wel delen, niet vermenigvuldigen. Dat hebben we al gedaan.

Nog 49 jaar te gaan voor goud!

Comments

comments

4 comments on “Katoenen bruiloft

Comments are closed.