Internationale Vrouwendag 2016

Vandaag is het Internationale Vrouwendag. Nu heb ik weinig reden om dat mee te vieren, behalve dan dat ik een vrouw ben en van schoenen hou. Als er namelijk iemand niet geëmancipeerd is, dan ben ik het wel. Sterker nog, ik vind feminisme een vies woord. Eindeloos veel respect voor alle, carrièregirls en dames die eigen baas zijn, maar ik ben iemand van de oude stempel. Geloof ik, of misschien ben ik stiekem wel jaloers op iedereen die zijn eigen boontjes kan doppen in het leven. Ik doe dat enkel in de keuken, voor mijn man en kinderen…

Vegan shoes

 

Ik ken in mijn omgeving weinig vrouwen die zó afhankelijk zijn van hun man als ik dat ben. Of zoals ik me opstel, dat is misschien beter gezegd. In financieel opzicht, maar ook mentaal. Ik bevestig alle traditionele rolpatronen. S. heeft dat ook al feilloos in de gaten: ‘Vrouwen drinken geen koffie’, ‘Vrouwen weten niks van graafmachines’, ‘Alleen papa’s mogen in de auto rijden’. Al een geluk dat ik hem nog kan inmaken met schaken – al lacht Meneer V. mijn tactieken uit.

ROLLENPATROON

Ocharme de toekomstige vriendin van S. Het is te hopen dat ze niet méér ambitie heeft dan het runnen van het huishouden. Maar hee, ook al hoef ik niet op de barricade te staan voor verbetering van de werkomstandigheden van de vrouw, of zoiets, dat wil nog niet zeggen dat ik geen Vrouwendag mag vieren. Ik heb het over de andere boeg gegooid en heb de rolpatronen nog maar eens bevestigd: ik ben gaan shoppen.

Of eigenlijk deed ik dat een paar dagen geleden al, online uiteraard, maar vandaag werden er weer eens twee grote dozen aankopen bezorgd. De postbode kent me inmiddels al bij naam, en neen, dat heeft écht niks met mijn zwangerschap te maken. Ik ben gewoon een huisvrouw – en die zijn vaak thuis.

Dat Meneer V. voltijds werkt en ik thuis ben om voor de kinderen te zorgen is geen bewuste stap geweest – we zijn er als het ware “ingerold”. Dat klinkt makkelijker dan het was, maar ik heb toch nooit de intentie gehad om echt carrière te maken. Ooit gaat dat er misschien nog van komen, ik ben tenslotte ook nog student.

Wij hebben het grote geluk dat we nu kunnen leven van één inkomen, dat kunnen immers lang niet alle gezinnen zich permitteren. Toch is het ook voor ons een keuze om rond te komen van enkel het salaris van Meneer V. Hij verdient goed, dat zeker, maar als je daar de vaste lasten en kosten vanaf trekt blijft er niet veel over. Er moeten immers 5 mensen en een kat van leven.

Mijn bijdrage in het financiële gebeuren is dat ik al het geld weer uitgeef. We zijn wat dat betreft een heel evenwichtig stel: de rollen zijn eerlijk verdeeld. Administratie doen, binnengekomen rekeningen betalen en boodschappen doen is immers part of the job van de huisvrouw. Van mijn job, tenminste.

DE WAARDE VAN THUISBLIJVEN

Soms is het thuisblijf-moederschap geweldig ontspannen – zoals vorige week, toen ik heel de namiddag in een zonnige speeltuin met een andere mama heb zitten babbelen terwijl de kinderen speelden. Soms voel ik me letterlijk een pakezel, als ik door de regen fiets met drie jengelende kinderen en een bak vol boodschappen. Maar iedereen heeft goede en slechte dagen op het werk, toch?

Laatst kreeg ik een blaadje uit de Flow-kalender opgestuurd, waarop werd berekend dat het “loon” van een huisvrouw eigenlijk € 42000 per jaar zou moeten zijn. Helaas heb ik de bron van deze berekening niet kunnen achterhalen, maar ik vond wel dit artikel uit 2008. Nu is die € 1300 per maand wel een stuk minder dan € 42000 per jaar, maar het is nog altijd een stuk meer dan € 0. Bovendien moeten we nog rekening houden met de inflatie sinds 2008, het geboortejaar van de oudste. Vakantiegeld zit er ook nog niet bij berekend, en wat mij betreft mag het loon verdubbeld worden tijdens de zomermaanden.

THUISBLIJFMAMA

Ik ben blij dat ik thuis kon zijn toen de kinderen klein waren. Ik ben ook blij dat ik ze nu meestal zelf uit school kan gaan halen en ze geen middagen in de nabewaking hoeven zijn. Ik ben blij dat ik niet hoef te toveren met opvang als er iemand ziek is, de juffen een studiedag hebben of de kinderen vakantie. Ik ben blij dat ik hen zie groot worden, zie evolueren en kan begeleiden daarin. En ik ben héél blij dat ik inmiddels ook een eigen leven heb naast het gezin en ik 1x per week meer ben dan alleen maar “mama van”.

Toen kind nummer vier zich aandiende heb ik wel even moeten slikken, ook omdat ik een stukje herwonnen vrijheid ga moeten inleveren. Allee moeten, ook dat is een keuze geweest. Ik weet namelijk van mezelf dat ik het niet zou kunnen om de kleine met 2,5 maand naar de crèche te brengen omdat ik ga studeren. Zeker omdat ik met de andere drie ook thuis ben geweest, wil ik dit kindje ook de volle aandacht geven, zoveel mogelijk toegeven aan zijn/haar ritme en niet moeilijk hoeven doen met borstvoeding en kolven. Mezelf kennende word ik daar niet gelukkig van, dus zet ik volgend academiejaar mijn studie op een laag pitje om er in september 2017 weer vollen bak in te vliegen. Ik heb toch al de reputatie van eeuwige student…

Hiermee wil ik absoluut geen oordeel vellen over vrouwen die wél meteen terug voltijds gaan werken na de bevalling. Of die altijd en altijd beschikbaar zijn voor hun kinderen. Ik kan alleen maar zeggen hoe ik het ervaar, hoe Meneer V. en ik daarin onze weg zoeken en hoe wij het best gedijen – en dus de kinderen ook.

GIRLBOSS

Terwijl ik thuis voor onze spruiten zorgen (en studeer), kijk ik soms met afgunst naar vrouwen die hun eigen boontjes doppen. Soms zou ik willen dat ik dat ook zou kunnen doen. Dat ik de deur achter me zou kunnen dichttrekken want “mama gaat werken”. Dat ik ook eens een loonstrookje met mijn naam erop zou ontvangen. Dat ik collega’s zou hebben om mee te roddelen. Dat ik koffie zou proberen te drinken en me ga verdiepen in televisieprogramma’s zodat ik op het werk aan het koffiezetapparaat ’s ochtends deel kan nemen aan de gesprekken. Dat ik ’s avonds thuis aan tafel ook eens wat te vertellen heb. Dat ik erkenning (en loon!) krijg voor hetgeen ik doe. En dat ik voortaan mijn pakketpost zou moeten afhalen in het postkantoor omdat er niemand thuis was toen de postbode langskwam…

Of liever nog zou ik een stapje verder gaan en girlboss zijn. Eigen baas. Kiezen wat voor werk ik zou willen doen, dat ik geen idealen zou hoeven opgeven, dat ik flexibel blijf voor de kinderen, dat ik kan schrijven, ontwerpen, tekenen, erkenning krijg voor hetgeen ik doe terwijl ik hetgeen ik nu doe blijf doen. Dat ik kan bloggen.

Ik denk dat ik vooral schrik heb voor de harde arbeidsmarkt en bang ben dat mijn romantische ideeën over mijn eigen kunnen niet blijken te kloppen. Voorlopig blijf ik thuis.


Ben jij het type girlboss of huisvrouw? Of hoeven dat geen tegenpolen te zijn? 

Comments

comments

8 comments on “Internationale Vrouwendag 2016

  1. ik ben momenteel wel een beetje girlboss… ben sinds kort volledig zelfstandig, werk meer dan fulltime freelance voor een start up, en heb daarnaast ook nog mijn eigen diëtistenpraktijk. Bakske vol dus. Al maak ik bewust ook tijd voor mijn man en hondje, want stiekem ben ik even goed een huisvrouw/hondenmama 😉

  2. Ik sluit mij aan bij Mo: moest je verplicht worden tot dat thuisblijven, dan zou er een probleem zijn. Als dat een keuze is, dan is het toch prachtig dat dat kan?

    Momenteel ben ik zelf ook financieel helemaal afhankelijk van mijn vriend en ook al is het een bewuste keuze waar we allebei achterstaan, de onafhankelijke vrouw in mij heeft het daar blijkbaar lastig mee 🙂

  3. Ik ben dit jaar thuisblijfmoeder. Ergens is het wel makkelijker, maar tegelijk mis ik een job, andere volwassenen om mee te praten op vaste tijdstippen, mijn hersenen keihard aan het werk zetten… Mijn kinderen zijn schatten, maar minstens 8u per dag in hun gezelschap is wat te veel van het goede -voor mij.
    Feminisme heeft voor mij trouwens niks te maken met hoeveel je werkt of wat je doet, maar met de gelijkwaardigheid van werk en inspanningen. Met het teniet doen van vooroordelen en stereotypen, je inleven en empathie tonen. Omdat je zoon niet hoeft van voetbal te houden en je dochter niet hoeft te willen voldoen aan onrealistische schoonheidsidealen. Thuisblijfmoeders kunnen ook feministen zijn, het een sluit het ander niet uit. Als jij op alle terloops vermelde seksistische opmerkingen (genre zoon mag geen poppen want is geen meisje, dochter mag niet in bomen klimmen want is geen jongen en ongeveer alle uitspraken die beginnen met “meisjes/jongens moeten”) reageert ben je een rasechte feminist.

  4. Mooi stukje! Ik zie emancipatie en feminisme niet zozeer als verplichting om als vrouw volledig onafhankelijk te zijn, maar meer als een mogelijkheid om zelf de keuze te mogen maken. Vroege was die keuze er niet en ik vind het een voorecht dat vrouwen nu ook kunnen kiezen om te studeren, te werken etcetera. Ik ben zelf ook vrij conservatief: ik ben thuisblijfmoeder, financieel afhankelijk van mijn vriend, maar ik doe dat wel uit eigen beweging. Tergelijkertijd ben ik ook bezig met mijn studies en heb ik alsnog de ambitie om over een paar jaar, als dochterlief wat groter is, carrière te maken. Ik denk niet dat het een het ander uitsluit.

    1. Dat is waar, in mijn geval is het inderdaad een keuze om nu thuis te zijn, net zoals het straks een keuze is om na mijn studie te gaan werken. Of ja, financieel zal het dan ook wel welkom zijn 🙂

  5. Ik zit daartussen, denk ik. Ik wil absoluut geen girlboss zijn (die stress! Die onzekerheid!), maar ook geen huisvrouw. Dat zou ik ook jammer vinden voor mijn ouders, die 6 jaar studie hebben betaald. Ik zie wel de voordelen van huisvrouw zijn in en misschien denk ik er anders over zodra ik zelf kinderen heb, maar ik zou mijn werk missen. Natuurlijk vloek ik wel eens als ik ’s ochtends vroeg door de regen moet, twee uur moet vergaderen of me ziekjes voelend toch ateliers moet gaan geven, maar elke dag thuis zijn… Dat zou niet goed zijn voor mijn structuur, mijn portemonnee en mijn humeur 🙂

    1. Soms denk ik ook wel dat mijn vorige studie “weggegooid” is, maar uiteindelijk heeft het me natuurlijk wel mee gevormd tot wie ik nu ben. Mijn mama was ook altijd thuis met ons vroeger, ik denk dat dat ook wel meespeelt. Ik ben nu opnieuw aan het studeren dus ooit zal ik wel aan het werk gaan (oh help, straks 4 studerende kinderen onderhouden!) maar voorlopig is het oké zo. Ik kijk er stiekem ook wel naar uit om weer meer een eigen leven te leiden naast het mama-zijn, maar ik vind het heel belangrijk om er nu voor de kinderen te zijn… En die structuur komt er vanzelf met kinderen, voor de portemonnee wordt gezorgd en mijn humeur… ach, ik kan me wat meer laten gaan 😉

Comments are closed.