Internationale Vrouwendag 2017- ambitie

Vorig jaar op Internationale Vrouwensdag schreef ik dat ik geen feministe ben. Op dat stuk kwamen online en vooral offline best wat reacties. Vooral van mensen die het er niet mee eens waren trouwens, die reacties zijn vaak sterker dan die van de ja-knikkers, blijkbaar. Wel, voor al die mensen die mij vorig jaar een suffe huismuts vonden die zich dienstig opstelde, heb ik goed nieuws. Ik heb namelijk ambitie. Ik herhaal: ik heb ambitie. Op de arbeidsmarkt nog wel. Internationale Vrouwendag 2017, de 33ste die ik meemaak, en eindelijk kan ik zeggen: ik heb ambitie.

Gisteren schreef ik nog dat ik blij ben dat ik thuis kan zijn met de kinderen en dat ik al moeite genoeg heb om zonder job alle ballen in de lucht te houden – vandaag beweer ik dat ik professionele dromen heb en graag wil werken. Wat is er vannacht gebeurd?! Wat heb ik gedroomd?!

DROMEN

Afgelopen nacht was niet significant anders dan de andere nachten (te kort, een paar keer wakker voor nachtvoedingen en hoestende kinderen, verder goed geslapen), het is een heel proces geweest om te weten waar ik van droom.

Of eigenlijk, het is een heel proces geweest om te erkennen dat ik heel mijn leven al weet waar ik van droom. Als kind al. Ik wist het al, maar de maatschappij verwacht nu eenmaal dat je je aanpast, in een hokje gestopt kan worden, financieel waardevol bent. Dat je een serieus beroep kiest. Dat je werkt voor je geld. Dat je bijdraagt aan de economie. Dat laatste doe ik ook wel: ik ben vragende partij – en daarmee dus net zo onmisbaar als producenten van producten en diensten.

Ik dacht dat ik iets moest worden. Ik wilde dat ik iets zou worden. Ik wilde dat ik wilde dat ik iets zou worden. Maar ik ben al iets: mezelf.

10 jaar geleden dacht ik nog dat ik altijd nog aan een carrière zou kunnen gaan beginnen. Nu denk ik dat ik allang begonnen had moeten zijn. Het vrat aan me, maakte me bang. 33 en ik ben nog steeds niks, behalve dan mezelf.

En plotseling draaide ik het om: ‘mezelf zijn’ betekent dat ik een heleboel al kan. Ik hoef niet per se iets te worden:

Ik kan wat ik wil en ik wil wat ik kan.
Ik doe het al, maar ik wil meer. Meer. Veel meer.
Ik ben de producerende partij – en nu zoek ik afnemers. Meer. Veel meer.
Schaalvergroting. Efficiëntie. Produceren. Commercie. Hoge cijfers. Winst maken. Professionaliteit.
Ik zei toch dat het precies bij mij past?!

BEWUSTWORDING

Ik was altijd al wel een streber als het aankwam op de wereld verbeteren. Zo at ik als kind een tijd lang alleen maar droog brood omdat ze in Afrika ook geen beleg hebben. Een deel van mijn zakgeld ging in het potje voor goede doelen. Ik was lid van Greenpeace. Schreef eindeloos veel brieven voor Amnesty International. Ging met handtekeningenlijsten langs de deuren. Ik zag het groots.

Inmiddels heb ik wel door dat ik niet het type ben om in een actieboot rond schip te varen om te voorkomen dat er olievaten vol nucleair afval worden geloosd. Ik zie mezelf ook nog niet vastgeketend staan aan een boom die gekapt zal worden (daar heb ik trouwens helemaal geen tijd voor, om daar zo lang te staan!). Ik zal geen vrijwilliger worden en waterputten slaan in hongersnoodgebieden. Ik ga niet in de politiek. Geen sponsorloop houden. Niet de media-aandacht opzoeken. Een wereldverbeterende uitvinding doen zit er niet in. Geld en goed weggeven, alsjeblieft niet. Ik wil niet op de barricade staan – ik ben toch geen feministe!

Groots en meeslepend is niet aan mij besteed. Liever ledverlichting dan schijnwerpers.

DADEN

Tussen droom en daad ligt nog een hele weg. In mijn geval zijn het vooral praktische bezwaren. Natuurlijk gooi ik niet ineens heel mijn leven overhoop. Ik ga gewoon verder met de dingen die ik al deed, maar dan wat serieuzer. Ondanks gebrek aan lef en zelfvertrouwen. Hard werken kan en wil ik. Doe ik. Wanneer loont het? Kan ik het aan? Draag ik iets bij? Hoeveel dan? Kan ik een verschil maken? Kan ik niets nuttigers doen? Maak ik mezelf niet belachelijk? Zit er iemand op te wachten? Liefst meer dan één wachtende, als ik dan toch kan wensen…

Wat ik dan wil?

Ik wil schrijven.
Schrijven over groen.
Schrijven over kinderen.
Schrijven over groene kinderen.
Schrijven omdat ik het graag doe.

Ik heb een plan van aanpak. Een to-do list. Plannen. Dromen. En vooral: ik heb ambitie.
Ik wil iets worden.
Heb jij lezers en lef voor mij?

Foto: Kaat Stieber

Nu ik het heb opgeschreven (ik wilde toch schrijven?!) moet ik wel – kwestie van mezelf niet voor schut zetten achter de schermen. Waar droom jij van? En hoe fanatiek jaag je die droom na? Wat zijn je successen en wat je valkuilen?

Comments

comments

8 comments on “Internationale Vrouwendag 2017- ambitie

  1. Waaa. je hebt het gezegd, dus nu moet je wel! Maar dat gebrek aan lef kun je nu wegstrepen dan. Succes en geniet!

  2. Hoera voor dromen en toekomstplannen! Al helemaal als het zo’n mooie zijn! Ik zit momenteel in een “uitzoeken wat ik wil en (aan)kan”-fase 🙂

  3. ik weet niet waar te beginnen met reageren, want ik klikte op te veel links naar andere artikels op je blog,… wel leuk om zo wat verder te lezen, moet ik ooit eens tijd voor maken…
    alleszins vind ik het heel mooi dat je ambitie hebt en weet wat je wil nu.
    Ga ervoor, zou ik zeggen. Ik wens je veel plezier (en doorzettingsvermogen) en cours de route.
    De huisvrouw/werken/mama/feministe-vraag: pfoeh. Ik weet niet of je geen feministische huisvrouw kunt zijn, hoor. Feminisme gaat toch over dat het je eigen keuze is. Als je in deze tijd bewust thuis blijft voor de kinderen, vind ik dat erg feministisch eigenlijk. Ikzelf wou architect worden al van in de lagere school. Dat ben ik nu, en dan lijkt een droom misschien uitgekomen, maar zo simpel is het niet. In het 6de middelbaar grote twijfels of ik dat wel zou aankunnen (en gezien de cijfers in de krant dat er veel te veel architecten zijn), dan maar burgerlijk ingenieur-architect gaan studeren, wegens dan een iets veelzijdiger diploma. Dan stage gaan doen als architect. Dan maar architect gebleven. (maar altijd komen er twijfels, wegens de grote verantwoordelijkheden, wegens dat de helft van de architecten niet kan leven van wat ie verdient, wegens keihard werken en ik kan dit inderdaad enkel blijven doen omdat mijn man goed verdient, is dat niet wat absurd?) enz… Zelfs een paar keer elders gaan solliciteren, want veel betere voorwaarden en zekerheid, maar dan overvalt me de schrik van de saaiheid… Want ik doe het op zich wel graag. Al moet ik ook héél vaak denken: “tussen droom & daad…” (zitten wetten, gemeentes, subsidiërende overheden, brandweer, aannemers, …. in de weg, héhé)
    En dan is daar nog dat moederschap. Daar droomde ik nooit van, het leek me eerder een evidentie. Maar nu ik moeder ben, ben ik dat gewoon heel erg graag. Nog meer dilemma’s. Ik werk 4/5 intussen, wel elke dag, maar ik stop vroeger om aan de schoolpoort te staan (behalve woensdag, dan komen de oma’s elk om beurt). Soms voelt het alsof ik voor beide te weinig tijd heb om het goed te doen. Te weinig ambitieus ook. En soms valt alles eens heel even op zijn plaats en voelt het goed… That’s life zeker?

    1. (oei, mijn vorige reactie is weg blijkbaar! Nog maar eens dan:)
      Dankjewel voor je lange en persoonlijke reactie Liesbeth.
      Ik denk dat je van te voren nooit kan weten hoe het daadwerkelijk is als je dromen zijn uitgekomen. Je hebt het beroep dat je altijd al wilde, je hebt kinderen mogen krijgen (mooi gezegd van die evidentie!) en toch… is dit het nou? Die (zelf-)twijfel is hoort er ook wel bij denk ik, je had nooit kunnen voorspellen hoe je als mens zou zijn in deze levensfase. Zijn de dromen van toen nog de dromen van nu? Het is niet verkeerd om al het vanzelfsprekende soms eens te herbekijken, maar wanneer de twijfel de rest overheerst is er meer aan de hand…
      Het leven van moeders/ouders met jonge kinderen is ook veelomvattend, en dat kan behoorlijk stresserend zijn. Ik hoop dat je gauw je evenwicht hervindt. Alle goeds! x

  4. “Wat wil je later worden?”, vroeg de juf,
    ’t was in de derde klas.
    Ik keek haar aan en wist het niet,
    ‘k dacht dat ik al iets was.

    Toon Hermans

Comments are closed.