Guerilla giving

Sinds Marie Kondo zich aan de wereld heeft geopenbaard, lijkt het alsof al haar volgelingen massaal aan het opruimen zijn geslagen. Hun aantal vermenigvuldigt zich nog altijd en, zoals mevrouw KonMari zelf beweert, opruimen lijkt aanstekelijk te werken. Dat laatste is één van haar paradepaardjes, net zoals de Grote Vraag die je je bij elk van je bezittingen moet stellen: word je hier blij van? Zo nee, weg ermee!

Meer kan ik niet over haar methode zeggen, aangezien ik hét boek niet heb gelezen. Ik heb ook niet echt nood aan een goeroe hierin, aangezien ik niet zo’n moeite heb met opruimen en spullen wegdoen. Waar ik wél moeite mee heb, is met de vraag waar ik die spullen dan laat.

KRINGLOOP

Volgens Meneer V. hebben wij veel meuk in huis, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. Ja, sinds we bijna 5 jaar geleden in dit huis zijn komen wonen zijn er een heleboel spullen bijgekomen, maar het meeste is toch een doordachte aankoop geweest. Dat meuk noemen vind ik onrespectvol, aangezien ik al jaren het principe hanteer dat ik niks koop wat ik niet mooi vind. En dat geldt óók voor gebruiksvoorwerpen.

Zoals ik al eerder schreef gaat ons huis nu de laatste omvangrijke reorganisatie in, en daarmee kan ik eindelijk alle spullen een deftige bestemming geven. Uiteraard is opruimen een never-ending-story, zeker met vier opgroeiende kinderen in huis, maar de grote kuis heb ik dan toch al gemaakt. Hopelijk wordt het nu een kwestie van bijhouden en kleine projecten, maar over bijvoorbeeld de spullen van vóór ons samenwonen, 10 jaar geleden, hoef ik voorlopig niet meer na te denken. Of ik wil ze graag houden, of ik heb mijn best gedaan ze op de meest respectvolle manier een nieuw leven te geven.

Het makkelijkste is natuurlijk om alles wat overbodig is geworden in vuilniszakken te stoppen en bij het restafval te zetten dat aan huis wordt opgehaald. Dat dit voor “goede spullen” voor mij geen optie is lijkt me duidelijk, dus ik zal er meer moeite voor moeten gaan doen. De kringloop lijkt dan een goede tweede keus. Zij nemen alles aan, dus als ik alles in grote dozen doe en daar aflever met de bakfiets zoeken zij het verder wel uit. Maar toch heb ik hier steeds meer moeite mee…

Niet alleen is de kringloop, de vestigingen hier in de buurt althans (!), niet meer wat het ooit geweest is. Er ligt tegenwoordig voornamelijk rommel, aangezien de mensen spullen van waarde liever verkopen én de kringwinkel alle toffe items bewaard voor hun Retrodag. Op die dag (die trouwens eigenlijk vintagedag zou moeten heten aangezien er voornamelijke vintage spullen worden verkocht en geen retro!!!) wordt alles aan woekerprijzen verkocht en toch vechten de klanten erom. Ik ook.

Soms lijkt het alsof mensen de kringloop gebruiken om op een snelle manier van hun overtollige bezittingen af te komen en daarmee meteen hun schuldgevoel afkopen. Ze gooien het niet weg, maar het kan worden hergebruikt. Uiteraard is dit een milieubewuste manier om je spullen een tweede leven te geven, maar heb ik zelf de neiging om ander adres te zoeken voor mijn overtollige goed. Ik vraag me namelijk steeds meer af of de spullen zo op een juiste bestemming komen. Het zijn mijn voormalige bezittingen die ik niet meer wil hebben, dus ik vind dat ik dan ook verantwoordelijk ben dat ze weer zo goed mogelijk terecht komen. Maar hoe en waar?

GOEDE DOELEN

Ja, ik voel me verantwoordelijk voor mijn spullen, ook als ik ze niet meer wil hebben. Ik wil dan ook dat ze op een bestemming terechtkomen waar ze nog optimaal gewaardeerd gaan worden, en niet zomaar bij de kringloop weggekaapt worden door mensen zoals ik. Daarom heb ik voor mezelf een streng selectieschema opgesteld om de bestemming voor mijn afdankertjes te bepalen:

  • Kleding: momenteel gaat alles naar de vluchtelingen in Duinkerke, met uitzondering van waar ze daar weinig mee kunnen aanvangen (zoals korte rokjes e.d.). Daarvoor maakte ik een onderscheid in kinderkleding (Moeders voor Moeders), mooie dameskleding (Oxfam boutique) en dingen die bijna “op” waren maar nog wel draagbaar waren (kledingcontainer).
  • Boeken: kinderboeken (schoolbibliotheek), mooie boeken (Oxfam bookshop) en overig (de kringloop, maar eigenlijk heb ik al lang niks meer in deze categorie)
  • Speelgoed: verantwoord (school), minder door mij gewaardeerd (Moeders voor Moeders)
  • Huisraad en overig: wat de stichting vluchtelingen niet kan gebruiken, gaat alsnog naar de kringloop

Spullen waarvan ik weet dat ze niet zo makkelijk een bestemming gaan vinden in mijn woonplaats, stuur ik per post naar de desbetreffende bestemming. Een stapel boeken ging per pakket naar de Christengemeenschap, een dvd dropte in de brievenbus van de Bourla schouwburg, een boekje over Nijmegen stuurde ik naar de kringloop daar en een stapel uitgebreide informatiefolders gaf ik af bij het instituut waar ik ze had gekregen. Allemaal anoniem, maar wel telkens met een begeleidend schrijven.

GUERILLA GIVING

Maar… leuker nog dan zomaar ergens een doos afgeven is om specifieke items aan iemand cadeau te doen, waarbij je vrijwel zeker bent dan de ontvanger het ook daadwerkelijk kan gebruiken/ gaat waarderen. Dat kan natuurlijk als geschenk worden gepresenteerd, maar aangezien ik nogal verlegen ben en me op zulke momenten opgelaten voel, doe ik het liever anoniem en stiekem: guerilla giving.

Guerilla giving is een niet-bestaande term, maar hiermee bedoel ik dat ik in het geniep iemand iets cadeau doe. De naam is afgeleid van guerilla gardening, waarbij mensen (’s nachts) in het geheim pijlsnel een tuintje aanleggen op een openbare plaats. Stiekem, wellicht illegaal, maar altijd met respect én bedoeld om de wereld een stukje beter te maken.

Zo heb ik al ongemerkt speelgoed in de klassen opgesteld, boeken door verschillende brievenbussen gestoken, naamspulletjes afgeleverd bij naamgenootjes van de kinderen (toevallig ontdekt toen ik langs een huis fietste waar een nogal groot naamplakaat hing) en een voedselpakket afgegeven bij mensen waarvan ik wist dat ze het goed konden gebruiken.

DOES IT SPARK JOY?

Ik geef toe dat het best een bewerkelijk systeem is, maar als het goed is is dat maar één keer zo’n grote klus als het nu is. En uiteraard wordt mijn eigen huis er opgeruimd van! Want hoe nobel het allemaal ook klinkt, ik heb toch mezelf en mijn gezin als uitgangspunt genomen voor heel deze actie. Het is allemaal veel werk ja, maar ik haal er ook voldoening en energie uit. Ik word er blij van!

In één ding moet ik Marie Kondo toch flink onderuit halen: opruimen is niet besmettelijk! Al mijn inspanningen botsen op een flinke weerstand bij de mannelijke huisgenoten, die een benijdenswaardig goed afweersysteem lijken te hebben. Hier kan ik enorm gefrustreerd van raken… of proberen het los te laten. Let it spark joy!

PS, Hierbij beloof ik plechtig dat ik me zal proberen in te houden bij de volgende Retrodag!

 

Hoe opgeruimd is jouw huis? Welk systeem hanteer je daarvoor? En wat doe je met de spullen die je niet meer blij maken?

Comments

comments

11 comments on “Guerilla giving

  1. Ik krijg af en toe een opruimbui, en begin dan fervent spullen te sorteren om weg te geven, maar moet toegeven dat wij ook de gewoonte hebben om alle bruikbare spullen naar de Kringloopwinkel te brengen…

    Net zoals Tessa hierboven schreef: het sociale aspect vind ik zelf heel belangrijk, en ik heb zelf al héél vaak mooie koopjes gedaan in de Kringloopwinkel, waardoor ik hen onze spulletjes ook ‘gun’.

  2. Als je, zoals ik, echt wel grote opruim moet doen is het moeilijk om alles heel gericht een bestemming te geven. Kringwinkel kan dan wel een mooie uitkomst bieden. Ik gun hen trouwens net wel ook wat mooiere stukken. Ik heb er trouwens minder een probleem mee dat ze ‘hun prijzen’ kennen. Hun opdracht ligt immers ook in de sociale tewerkstelling en dat vind ik ook nobel en broodnodig.
    Door alles enorm uit te selecteren en enkel de restjes naar de kringwinkel te brengen, zadel je hen net op met ‘rommel’ lijkt me.

    Ik heb nu een paar keer spullen die ik niet meer nodig had uitgeselecteerd en meegenomen naar de rommelmarkt. Dan weet je inderdaad van een aantal spullen dat ze rechtstreeks bij iemand terecht komen die ze kan gebruiken. En ja… houden wij er ook een cent aan over. De rest bracht ik ofwel naar kringwinkel of kledingcontainer en dat was zeker niet alleen rommel.

    Spullen waarvan ik inschat dat ze ook in kringwinkel niet verkocht zullen geraken, dat een organisatie er ook niet veel meer mee zal zijn (sommige spullen zijn gewoon ‘op’) gaan hier wel de vuilbak in. Maar allemaal met de belofte aan mezelf mijn leven te beteren en goed na te denken over spullen die binnen komen. Ik vind veel mooi, dus dat zal alvast geen criterium zijn. 😉

    Weggeven is trouwens inderdaad het eerste dat ik doe. Als ik zeker ben dat ik er iemand plezier mee kan doen. Ik vraag het bewust wel eerst, want zou zelf liever niet zomaar gerief in handen geduwd krijgen. Zeker niet in ‘deze fase’, haha.

    Maar goed, mijn situatie is anders: wij hebben weldegelijk veel te veel gerief staan en er moet veel buiten. Leven beteren dus…

    1. Daar heb je inderdaad wel een punt… Als ik alles al uitzoek blijft er inderdaad weinig goeds meer over. Zo had ik het nog niet bekeken! Ik hoef er in elk geval ook niet meer zoveel over na te denken, want ben echt wel bijna door ons huis heen nu 🙂
      Succes met opruimen, en als je bent aangekomen bij de doos “te kleine kleding van F.” mag je het altijd laten weten!

      1. Klinkt heerlijk: ‘bijna door het hele huis heen zijn’! Was ik maar al zo ver. Maar we komen er wel.
        Er zijn al veel bestemmelingen voor die doos. 🙂
        Mooi dat je voor alles een bestemming weet te vinden, dat is het belangrijkste hé.
        Hier nog een fijne organisatie die spullen een goede bestemming geven: De loods in Broechem. Daar kunnen onze cliënten gemakkelijk terecht als ze terug een appartement hebben, maar geen geld om het in te richten. (Kan precies geen link plakken, eventueel googlen.)

  3. Ik breng het ook meestal naar de kringwinkel (nu ja, niet dat ik dat al zo vaak gedaan heb), maar ik heb nu zo’n 20-tal (school)boeken en wat kledingmiskopen en die wil ik toch eerst proberen verkopen (we gaan bouwen 😉 ). Dat lukt tot nu niet echt goed, maar ik doe er dan ook niet zo veel moeite voor (de boeken staan online te koop, maar van de 4 of 5 kledingstuks heb ik er nog maar eentje op de Facebookgroep Tweedehands bio kleding te koop (gevraagd) gezet, van de rest moet ik nog foto’s nemen…)

    Als ik alles naar de kringwinkel had gebracht, was ik er al van af geweest, maar dan had ik inderdaad niet geweten of iemand er eigenlijk nog iets van wilde. En ik heb (sinds kort) net hetzelfde gevoel als jij: het zijn mijn spullen, ik ben er zelf verantwoordelijk voor. Mijn gevoel over de kringwinkel is dan wel positiever dan het jouwe, dus als ik mijn enkele spullen maar niet verkocht krijg, breng ik ze wel gewoon naar daar.

    1. Het hangt ook heel erg van kringwinkel tot kringwinkel af.
      Ik woon in een heel gemêleerde wijk, waar ook veel “hippe” mensen wonen die de prijzen ongemerkt opdrijven. Als ik bij mijn moeder ben, in de een klein dorpje in de Kempen, ga ik juist altijd heel graag naar de kringwinkel, aangezien ik daar altijd de meest fantastische vondsten doe!
      Ik ben dus groot voorstander ervan, maar ik vind het lastig om te zien hoe er (hier in de buurt) mee wordt omgegaan!

      1. Hier in de stad zijn de prijzen ook gestegen tegenover vroeger, maar ik vind dat net een goed teken: de vraag is gestegen dus kunnen ze de prijzen voor de hot items ook opdrijven en zo gaat er meer geld naar de sociale werking. Zolang er ook voldoende goedkopere spullen overblijven voor de mensen die zich echt niets anders kunnen permitteren, heb ik dus ook geen probleem met die prijsstijging. Maar misschien ben ik te naïef in mijn redenering. 🙂

        1. In theorie ben ik het volledig met je eens: er mag zeker geld verdiend worden, en hoe meer er verdiend wordt hoe heer er beschikbaar is voor sociale tewerkstelling. Ik koop zelf een geregeld bij de kringwinkel, maar ik houd daarmee wel mee “de vraag” in stand die de prijzen doet stijgen. Voor mij niet zo’n probleem, maar ik kom vaak genoeg mensen tegen met bv. verwassen kleding waarvan ik weet dat het in de goedkope discountwinkels voor minder te krijgen is.

          Het is niet meer vanzelfsprekend dat sommige items in de kringwinkel goedkoper zijn dan nieuw. Dat is uitstekend voor op een Retrodag (12 maart weer, hoera!), maar ik het dagelijks leven heeft de winkel, in mijn ogen, toch ook de maatschappelijke taak om minderbedeelden spullen te kunnen laten kopen. Maar misschien is dat een zelfverzonnen doel…

  4. Op dit moment ben ik al een gek aan het opruimen met mijn 30 dagen opruim challenge. Alle spullen die weggaan gaan naar de kringloop, de vuilnisbak of de rommelmarkt. Ik probeer heel erg het 1 in 1 uit principe toe te passen.

Comments are closed.