Het is maar hoe je het bekijkt

Soms, of best vaak eigenlijk, heb ik het idee dat ik niet goed opschrijf wat ik bedoel. Dat ik mensen het gevoel geef dat ik alles beter weet en doe dan zij… Wel, in feite is het tegendeel waar: ik denk dat er weinig mensen zijn die zo onzeker zijn als ik. Of tenminste, dat hoop ik voor alle mensen, want twijfelen is best vermoeiend. Vooral voor jezelf. Of voor mijzelf, bedoel ik, laat ik voor mezelf spreken. Want voor jezelf spreken, dat is een beetje het hele idee van bloggen, toch?

bruiloft-g-b2-3331

Weet je, het is niet gemakkelijk om het goed te doen. In het echt niet, en op internet al helemaal niet. Schrijf ik alleen maar over “hoe duurzaam ik wel niet ben”, dan krijg ik het verwijt dat ik arrogant ben. Stel ik me kwetsbaar op en laat ik mijn twijfels zien, dan krijg ik te horen dat dat niet op internet thuishoort en ik niet in een slachtofferrol moet kruipen.

Ik zou willen dat ik de gave had om met humor en zelfrelativering te schrijven, maar ik ben denk ik wat te ernstig daarvoor. Of mag ik dat niet schrijven omdat dat te zielig klinkt?!

SUCCESVERHAAL

Mijn belangrijkste doel en drijfveer is om mensen te inspireren; laten zien dat het niet duur of moeilijk hoeft te zijn om een beetje duurzaam te leven met een gezin met jonge kinderen. Zónder heel veel geld of heel veel tijd. Wel een beetje geld en tijd natuurlijk, want ik bevind me nog altijd in een bevoorrechte positie wat dat betreft!

En een beetje duurzaam ja, want man, ik ben nog maar zo’n groentje als het aankomt op groen leven!

Ik schrijf op wat ik doe en wat goed gaat, want succesverhalen inspireren nu eenmaal meer dan een opsomming van alles wat ik niet doe. Dus ja, het lijkt of ik heel bewust bezig ben, maar in feite is het een (groen) gekleurd beeld wat je leest. Ik ben trots op het feit dat ik steeds vaker niet alleen vegetarisch maar ook veganistisch eet. Ik ben er trots op dat de kinderen en ik vrijwel alleen fairtrade/ tweedehands gekleed gaan zonder dat ik daar veel geld aan spendeer. Ik ben er trots op dat ik nauwelijks geld uitgeef aan schoonmaakmiddelen omdat ik die zelf maak. Ik ben er trots op dat ik wasbare luiers gebruik en mijn baby niet insmeer met babygeur uit een flesje. Ik ben er trots op dat ik alles met de fiets doe omdat ik te koppig bang ben om auto te rijden. Ik ben trots op wat ik schrijf – en ik schrijf waar ik trots op ben.

Dat ik een kelder heb vol zakken plastic afval, dat ik nog veel te vaak restjes eten weggooi, dat de kinderen elke dag Nutella op hun boterham smeren en een uur per dag televisie kijken, dat ze een snoepje krijgen na de zwemles en elke zondag friet, dat schrijf ik allemaal niet. Niet alleen ben ik er niet trots op (understatement), het is ook niet zo relevant voor wat ik wil zeggen.

Zou ik dat vaker moeten doen? Maakt dat mij menselijker?
Wellicht wel, maar dat weet ik ook niet zo goed. Die twijfel, weet je nog?

Een blog is voor mij geen openbaar dagboek waarin ik elk aspect van mijn leven bloot wil geven. Het is voor mij een platform om mijn verhaal te delen, maar wel met een duidelijke rode groene draad. Het is mijn verhaal. Mijn succesverhaal.

PERSOONLIJK

Persoonlijk lees ik wél graag blogs waarin iemand zich bloot durft te geven – mits dit past binnen het thema. Persoonlijk in de zin van “laten zien waar iemand innerlijk mee bezig is”, en niet zozeer iemands hele “hebben en houwen” onder ogen krijgen. Houd dat maar voor in je dagboek. Offline.

Mijn leidraad/ thema is duurzaamheid in alle facetten: uiteraard de milieukwesties, maar ook eerlijke economie (voor alle betrokkenen, dus ook de consument!) én de innerlijke van de kinderen. Over dingen anders doen en nieuwe keuzes maken. Klein geluk, dagelijks leven en het mooie van niet altijd perfect hoeven zijn (de ondertitel van de Flow is blijkbaar perfect van toepassing op mijn blog). Dus persoonlijke artikels die passen binnen deze context: ja.

Ja, ik vind dat berichten als deze niet misplaatst zijn. Vind ik. Maar ik heb ook lezers met een mening, en vooral een real life omgeving.

bruiloft-g-b2-3336

STILLE WATEREN…

Wat mensen die mij niet kennen over mij denken maakt me niet zoveel uit, als ze die mening maar voor zich houden – ze kennen mij immers niet. Maar wat met de mensen die mij wel kennen? Online laat ik immers heel wat meer van mezelf zien en schrijf ik dingen op die ik nooit in het echt zal zeggen…

Laatst had ik een gesprek met mensen en (natuurlijk!) ging het over Hollanders en Belgen. Ik kreeg het dubieuze compliment dat ik eigenlijk best integer ben – voor een Hollandse dan toch. Ah ja! Er is inderdaad een heleboel dat ik niet zeg. Ik ben een stille, zeker in groep, maar ik heb wel zo mijn gedachten – en een blog.

Maar als ik het dan niet zeg, dénk ik dan vaak dat ik het beter doe dan anderen?

… HEBBEN DIEPE GRONDEN

Ik zal nooit iemand becommentariëren op zijn/haar keuzes, online niet en in het echt al helemáál niet. Ik ben tenslotte best integer 😉 Wat ik wél doe, online (!), is mijn keuze proberen te motiveren. En natuurlijk vind ik dat ik de beste keuze maak, en dat vind iemand die het anders doet hopelijk ook van zijn/haar keuze. Dat is menselijk, toch?!

Tenminste, de keuzes waar ik over schrijf vind ik goed. Daarom schrijf ik er ook over. Iets met succesverhalen en jezelf ondersteunen.

Dus: ik kan gerust uit eten gaan met de meest verstokte vleeseter – mij zal je niet horen over die krokodil of kangoeroe op je bord. Wel bestel ik zelf vegan food, en ik neem mijn baby mee want die kan na 4 maanden nog steeds geen paar uur zonder borstvoeding. Leven en laten leven, zeker?
(Behalve dan die krokodil en kangoeroe.)

Je zou het misschien niet zeggen van deze einzelgänger, maar ik hou echt wel van mensen 🙂 Niemand hoeft dan ook bang te zijn dat ik mezelf beter vind dan hen! Ook niet stiekem lekker toch. Wat je eetcultuur of consumptiepatroon ook is, jij doet een heleboel dingen die ik stiekem ook zou willen. Ik wil immers veel meer dan ik doe/ durf/ kan!  Maar dat zeg ik niet, ik blog alleen.

PERSPECTIEF

Kijk ik dan neer op mensen die niet (zo) met duurzaamheid bezig zijn?

bruiloft-g-b2-3346-683x1024

Nee zeg! Ik kijk vooral óp naar ambiancemakers, mensen die verre reizen maken met hun kinderen, die schaamteloos kunnen genieten van hun literpak roomijs, die niet eeuwig twijfelen of ze wel de juiste keuzes maken, die gewoon in een winkel de juiste maat uit een stapel broeken kunnen vissen in plaats van eindeloos tweedehandswinkels bezoeken in de hoop een passend exemplaar te vinden. Mensen die zelfverzekerd zijn en vinden dat ze het goed genoeg doen, wat “goed” dan ook moge betekenen voor die persoon.

Ik zou willen dat ik dat kon en zou doen.

Weet je, eigenlijk is neerkijken of opkijken gewoon een kwestie van perspectief. En dat wetende – dat biedt perspectief voor het verruimen van je blik.

Wat zou jij graag willen kunnen? En naar wie kijk jij op?

Comments

comments

5 comments on “Het is maar hoe je het bekijkt

  1. Mag ik eerst even dikke boehoe roepen naar de mensen die zo’n commentaar op jou geven? Blij dat ik daar zelf (nog) nooit last van heb gehad, want man, het moet de fun van het bloggen toch wel wat teniet doen als je je elke keer moet gaan verdedigen / verantwoorden.

    Moest jij niet over duurzaamheid bloggen, dan was ik hier misschien nooit blijven hangen als lezer. Ik vind het net interessant om te zien wat jij doet, omdat ik er dingen uit kan leren. ’t Is zoals Doris het zo mooi omschrijft, dat wij niet eerst de niet gelukte versies moeten proberen, maar meteen jouw succesversie kunnen toepassen. Super toch dat we uit elkaars afgelegde weg kunnen leren. En de ene keer leer ik van jou en de andere keer jij (misschien) van mij. Blijf dus maar schrijven he 😉

  2. Wat een mooie blogpost! Ik herken er veel van mezelf in. Het is mooi om altijd goed te willen doen, en onzeker zijn is zeker niet altijd leuk. Zelf heb ik geleerd dat vergelijken met anderen iets is wat je best niet al te vaak doet, en dat ieder huisje zijn kruisje heeft…
    Hier is alles ook verre van perfect hoor, en er kunnen heel wat dingen best nog veel duurzamer…
    fieke onlangs geplaatst…Fiekes 7 favoriete herfstgebakjesMy Profile

  3. Precies dat: vinden dat ik het goed genoeg doe. Dat zou ik willen kunnen. En dan weten wat ik goed genoeg vind 😉

    Ik kijk altijd op tegen mensen die ‘groener’ leven dan ik. Maar gelukkig heb ik als tegenwicht een aantal mensen om me heen voor wie ik een baken van groen leven ben. En inderdaad, het blijft een zoeken naar wat binnen mijn eigen pakketje van tijd, geld en moeite mogelijk is.

    Daarom ben ik blij met jouw blog. Als jij een succesverhaal post, hoef ik niet eerst alle niet gelukte versies zelf te proberen. Dat heb jij dan al voor me gedaan 🙂

    En gewoon al zien dat het kán, bepaalde dingen groener doen. Dat inspireert.

    1. Dankjewel Doris!
      Jouw reactie is precies wat ik hoop te bereiken bij mensen. Ik loop geen kilometers ver voorop in duurzaam leven, ik kan gemakkelijk worden gevolgd, bijgebeend of ingehaald 🙂

Comments are closed.