Geen rijbewijs hebben: stom of stoer?

Toen ik 18 was had ik geen zin. Op mijn 19e ging ik op kot en vond ik dat ik daardoor geen gelegenheid had. 20 Jaar zijn en nog altijd geen rijbewijs hebben was iets om je voor te schamen. Toen ik 21 was ging ik samenwonen, hadden we geen auto en kwam ik ook in de weekends weinig meer “thuis”. Op 22 en 23 jaar idem, plus was ik elke vrije minuut aan het verbouwen. De oudste werd geboren toen ik 24 was. Op mijn 25ste heb ik een halfslachtige poging gewaagd, maar ben ik gestopt wegens faalangst. Inmiddels ben ik 32, heb ik 4 kinderen en nog altijd geen rijbewijs.

geen rijbewijs hebben

Zoals je aan de voorgeschiedenis kan zien ben ik nooit bijzonder gemotiveerd geweest om mijn rijbewijs te halen. Ik roep dan ook altijd heel hard dat ik niet wil, maar is dat echt omdat ik zo’n idealist ben die per se niet wil autorijden?

STOER

Ja, voor een deel is het inderdaad idealisme. We hebben er immers heel bewust voor gekozen om midden in de stad te wonen zodat we alle verplaatsingen per fiets kunnen doen. Dat wil zeggen: ik kan dat. Meneer V. heeft een auto nodig voor zijn werk en rijdt jaarlijks zoveel kilometers dat ik dat ecologisch gezien fietsend nooit kan vereffenen. We wonen hier zodat we geen (tweede) auto nodig hebben, en dus ben ik tot aan een eventuele verhuizing vrijgesteld van een rijbewijs, toch?

Ja, toch? Want een rijbewijs hebben zonder te gaan rijden vind ik zinloos en bovendien gevaarlijk. En aangezien ik niet wil rijden hoef ik dat roze papiertje (of is het tegenwoordig een pasje?) ook niet te hebben. Ik heb immers een elektrische bakfiets waarmee ik prima kan bakfietsen met de kinderen. Kon, bedoel ik, niet kan. Vier kinderen krijg ik er immers niet ingepropt, dus is mijn actieradius ingeperkt door de afstand die de kinderen kunnen fietsen. En dat is niet ver, gezien mijn terechte angst voor het zelf laten fietsen in het Borgerhoutse verkeer.

Ja, ik heb het idee dat ik nét iets meer mijn best moet doen om niet het etiket van “vervuiler” opgeplakt te krijgen wegens “groot” gezin. Ook daarom wil ik niet rijden. Met een autoband rij je immers zo over mijn geringe ecologische voetafdruk heen. Anderen moeten vooral zelf kiezen of ze willen rijden of niet, maar ik. wil. niet. Hypocriet genoeg ben ik dankbaar dat anderen andere keuzes maken, anders werd mijn beperkte sociale leven wel heel beperkt! Zo ben ik dan ook wel weer 😉

Ja, ik vind het best stoer van mezelf dat ik mezelf kan redden zonder rijbewijs. Ik neem niet voor elk wissewasje de auto, ook al moet ik alle kinderen meesleuren. Ik vind het stoer dat ik niet moeilijk doe als het regent, toevallig alle activiteiten aan de andere kant van de stad zijn (en dat is meestal) of als ik de weekboodschappen moet meenemen. Ik vind het stoer dat ik de kinderen niet alleen in theorie leer over het belang van je eigen steentje bijdragen aan het milieu, maar dat ik dat ook in de praktijk breng. Ik vind het stoer dat ik door Borgerhout durf te fietsen. Ik vind het stoer dat ik kan komen waar ik wil zonder in de auto te moeten stappen. Zie je wel dat je je ook met een groot gezin op een milieuvriendelijke manier kan verplaatsen?

STOM

Toen Meneer V. en ik nog met twee waren deden we alles te voet, fiets of met openbaar vervoer. Zelfs een complete renovatie van ons vorige huis hebben we zonder eigen auto gedaan. Met één of twee kinderen is het al wat meer behelpen, maar ook dan kan je -letterlijk- nog ver komen. Met drie konden de kinderen en ik nog nét met iemand meerijden of ons verplaatsen op één bakfiets, maar met vier kinderen is het toch echt help-yourself.

Mezelf redden is helaas wat overdreven, want stom genoeg profiteer ik wel van andermans rijbewijs. Vriendinnen die naar mij komen gereden in plaats van dat ik naar hen moet fietsen. Opgehaald worden van het station. Op gezinsuitstap gaan met Meneer V. in onze eigen auto. Met iemand meerijden met 4 kinderen + 1 volwassene, dat is niet zo evident. Tijd voor een extra stuk zelfredzaamheid in de vorm van een rijbewijs?

Soms vervloek ik mezelf als ik ’s avonds in de stromende regen op mijn fiets stap, bepakt en gezakt, terwijl de auto voor de deur staat. Als Meneer V. in het weekend wilde moest klussen aan de kinderkamers en ik alwéér naar het speeltuin achter de hoek ging, terwijl ik anders op avontuur of op bezoek had kunnen gaan. Als we op reis gaan en Meneer V. het hele stuk alleen moet rijden. Als we met z’n allen ergens naar toe zijn en ik ben het gezeur van de kinderen kotsbeu, maar als bijrijder heb ik nu eenmaal de taak van entertainer en voedselbedeler. Als we naar een feestje gaan en Meneer V. moet de BOB zijn terwijl ik toch al geen alcohol drink. Als ik iets groots van een winkel wil (dat komt weleens voor ja) en ik ben afhankelijk van wanneer Lief tijd en zin heeft. Als ik naar ergens ver wil waar je niet kan komen zonder auto.

Dit zijn dan allemaal al situaties die zijn voorgekomen, sommige meermaals zelfs, en sommige best vaak. Als ik een rijbewijs zou hebben zou ik namelijk gaan rijden – en mezelf voor mijn kop slaan dat ik dat niet eerder ben gaan doen. En dan heb ik het nog niet eens over situaties waar ik helemaal niet aan wil denken, zoals een blessure van Meneer V.  midden in Frankrijk, een ziek familielid waar ik niet zelfstandig naar toe kan of een kind die naar de spoed moet terwijl ik op den boerenbuiten logeer. Ofzo.

SMOEZEN

En waarom haal ik niet gewoon een rijbewijs zodat ik noodsituaties kan rijden, maar verloochen ik mezelf niet door anders te blijven fietsen? Een rijbewijs hebben staat toch niet gelijk aan ook direct veel gaan rijden?

Dat is een goede vraag, maar ik vind dat je ook ervaring moet opdoen en niet alleen in extra stresserende (nood-)situaties moet gaan rijden. Dus moet ik vaker gaan rijden. Heel vaak. En dat wil ik niet. Dat durf ik niet. We wonen immers in een soort verkeersvrijstaat – niet dat het vrij is van verkeer, maar meer vrij van het toepassen van verkeersregels! Als ik zie hoe belabberd veel automobilisten rijden, kan ik me niet voorstellen dat het moeilijk is om het examen te halen. Dat zou ik ook moeten kunnen. Maar no way dat ik me tussen dat verkeer ga mengen. Ik heb immers 4 kinderen waar ik dan verantwoordelijk voor ben.

Op de fiets ben ik nog veel kwetsbaarder, dat weet ik ook wel. En in het verkeer moet ik toch wel, of ik nu autorij of bakfiets. Beter blikschade dan vleesschade. Zo is het dan ook weer.

En eigenlijk valt het ecologische aspect voor een deel ook weg te strepen, aangezien Meneer V. mij/ons soms brengt en haalt als ik het zelf niet voor elkaar krijg om ergens te geraken. Autorijden kost hem nauwelijks moeite, hij heeft zoveel ervaring dat hij rijdt als de beste en hij doet (bijna) nooit moeilijk als ik weer eens een plan heb bedacht waarvoor ik hem (= de auto dus) heb ingeroosterd. Wat dat betreft valt mijn ecologische argument dus ook weg te strepen.

Maar ik wil niet. Ik ben bang. Ik doe net alsof ik dit enkel doe uit idealisme en uit liefde voor de wereld en mijn bakfiets, maar eigenlijk word ik slap in de benen als ik denk aan lessen en examens. Om nog maar te zwijgen van vier kwetterende kinderen op de achterbank en het recht-van-de-duurste-verkeer in de wijk.

Al goed dat we ondertussen een nieuwe, grotere auto hebben besteld, die is tenminste ook duur (dankjewel bedrijf van Meneer V.). Misschien krijgen we dan ook weleens voorrang zonder altijd assertief te moeten zijn. Maar lessen in een nieuwe, grote, dure auto? Dat lijkt me niet zo’n goed idee! Ik fiets wel.

 

Hoe verliep jouw rijlessenparcour? Heb je nog tips voor mijn retorische vraag? Want stiekem weet ik heus wel wat me te doen staat…

Comments

comments

9 comments on “Geen rijbewijs hebben: stom of stoer?

  1. Hier wel een rijbewijs, maar geen (tweede) auto. In noodgevallen ‘kan’ ik dus wel rijden met de auto van mijn man, maar ik heb een enorme angst voor autorijden. De drukte, alles tegelijk moeten doen, … Brrr!
    We proberen ons te beredderen zonder tweede auto nu Juliette er is, maar ik heb er al beperkingen mee ondervonden. Wat als er iets gebeurt en we moeten naar het ziekenhuis als mijn man niet thuis is? Je bent wel afhankelijk van anderen… Toen we nog in de stad woonden was alles dichterbij, nu wonen we aan de rand van de stad en is het allemaal meer plannen en afspreken…
    fieke onlangs geplaatst…(virtuele) kraamkostMy Profile

    1. Dat is precies de reden dat we in de stad wonen.
      En dat we maar 3 minuten te voet van de spoed wonen zijn we ook al meermaals dankbaar voor geweest 🙁
      Een kind (of vier) maakt dat je je zoveel kwetsbaarder voelt, en dan is afhankelijk zijn van anderen niet altijd een fijn gevoel… Ik versta het maar al te goed!

  2. een reply vond ik niet, dus doe ik het maar hier.
    Qua bakfietsmiserie kunnen we er inderdaad nogal wat van. Manlief kreeg er de eerste platte band mee toen hij zoonlief naar de opvang bracht en ik voor de tweede keer ingeleid werd. Onze eerste (niet elektrische) babboe bakfiets werd gestolen in 2013, waarna we een elektrische babboe kochten. In 2014 reed een motorrijder mij aan, waardoor de achteras beschadigd was -ik ben nog nooit zo blij geweest voor de robuuste bak als toen, want ik kwam gehavend uit die aanrijding maar dochterlief was alleen maar wat door elkaar geschud-. In Ierland was het zwoegen omdat de batterij ons geen 2 volledige heuvels meer omhoog kon assisteren en vorige week gaf de batterij definitief de geest. We halen de gemiddelde levensduur van een bakfiets serieus omlaag, maar toch ben ik superfan van ons bakkie. Ik kan mij geen leven zonder bakfiets meer indenken 🙂

  3. Ik heb vrij laat mijn rijbewijs gehaald, ook omdat ik op kot zat, maar ik dacht dat ik het nodig zou hebben om te werken. Ik ben blij dat ik het heb, maar ik ben ook blij dat wij geen auto hebben. Wij gebruiken wel Cambio en meestal rijdt mijn vriend, behalve als hij wil drinken. Ik ben wel blij dat ik het kan (en niet bang ben), voor het geval dat …
    gerhilde maakt onlangs geplaatst…Count your blessings #56My Profile

    1. Heb je dan wel veel gereden zodat je een zekere basiservaring hebt? Ik heb namelijk schrik dat als ik niet blijf rijden dat alles wegzakt. Ik heb ooit namelijk een aantal lessen gehad en honderden kilometers gereden in onze eigen auto, maar daar is 0,0 van blijven hangen.

  4. Hallo, ik ben 32 jaar en heb geen rijbewijs. Zeg zoiets en het wordt op slag stil…
    Wij zijn een autoloos gezin met 2 kinderen, manlief heeft een rijbewijs, ik heb geen plannen om er ook eentje te halen. Fietsen, openbaar vervoer en Cambio (om in the middle of nowhere te geraken) is voldoende. Het enige wat serieus tegenvalt is dat de batterij van de bakfiets kortsluiting had, waardoor boodschappen doen nu letterlijk zwaar werk geworden is 🙁

    1. Jullie hebben wel keer op keer pech met de bakfiets, als ik me vorige reacties goed herinner…
      Knap dat jullie het helemaal zonder auto doen.

  5. Hahahaha,
    Oké, ik ben nu 25 en kinderloos, maar ik herken me helemaal in je blogpost!
    En juist daarom moet ik er zo om lachen.

    Geen tips van mijn kant dus, sorry… ik blijft voorlopig nog even volhouden dat ik alleen een auto wil rijden op iets anders dan benzine of diesel.
    En maak ondertussen af en toe gebruik van andermans auto- en rijkunsten. Heel sporadisch nog, want ik woon in Amsterdam en alles is prima te doen met fiets/ov/benenwagen.
    Nu heb ik vanaf oktober wel mijn eerste grote-mensen-baan en daar zei de mevrouw van personeelszaken wel ‘Heb je geen auto?! Hoe kom je dan bij de klanten?’. Nou ehm, ov plus vouwfiets? Meerijden als iemand anders ook gaat?
    Maar goed, misschien moet ik er toch ook wel aan gaan geloven dus binnenkort.

    Succes!
    Els

    1. Oh ja, een baan vinden zonder auto is nog zoiets…
      Scheelt dat ik ook geen professionele carrière heb 😉
      Goed om te lezen dat het vinden van een grote-mensen-baan jou in elk geval al is gelukt, super fijn. Goede moed gewenst voor als je er toch aan moet beginnen (binnenkort?), en in elk geval veel succes gewenst met je nieuwe job. Spannend!

Comments are closed.