Fair Wear Friday # Tweedehands tweedeling

Een tweedehands tweedeling is geen ding zoals een tweedehands jas of een tweedelig pak. Het is een dubbel gevoel naar aanleiding van een gesprek dat ik afgelopen week voerde met iemand die mijn vorige FWF had gelezen. Een moeder die ik alleen maar kende van ziens, maar die blijkbaar via via mijn blog had gevonden en me daarover aansprak. Of beter gezegd: die me aansprak over die specifieke post, omdat daar toch wat mitsen en maren aanzitten. Dingen waarover ik nog geen duidelijk standpunt had neergeschreven, omdat ik het soms ook niet weet…

De vraag van vandaag: is tweedehands sowieso goed omdat het om hergebruik gaat of zijn hier ook voorwaarden aan verbonden?

TWEEDELING

Instinctief zou ik zeggen: ‘Ja, tweedehands is goed want hergebruik is altijd beter dan weggooien. Hergebruik is ook beter dan dat mensen steeds weer nieuwe spullen kopen. Dus ja, tweedehands is goed’

Rationeel ben ik het grotendeels eens met mezelf (hoera!), MAAR tweedehands kopen is voor mij geen vrijpraterij  van de herkomst. Het is niet omdat het al eens gedragen is dat de volledige impact al kan worden afgeschreven door de eerste eigenaar. Klinkt dit radicaal? Misschien. Ik kan je echter één voorbeeld geven waardoor je me meteen gelijk geeft: bont. Nu is bont sowieso al eens door een ander gedragen, maar zelfs als het door een ander mens is gebruikt – zou je het dan kopen? Grote kans van niet, want je bent tegen bont, toch? Maar als het tweedehands is (eigenlijk dus tweedepoots of derdehands), gaat hergebruik dan boven het dierenleed?

Ik weet ook wel dat katoen van een grote keten absoluut niet te vergelijken is met bont, ik wilde gewoon aangeven dat sommige complexe zaken stiekem grote overeenkomsten hebben met voor de hand liggende kwesties 🙂 Vanaf nu laten we bont buiten beschouwing en wil ik het hebben over het kopen van tweedehands kleding an sich. Gewoon, zoals zovelen van ons doen – en ik vandaag nog heb gedaan.

MERKEN

Dit hele verhaal doet me denken aan een meisje van mijn middelbare school die een tweedehands  Lonsdale jas had gekocht. Ze was er blij mee: hij was warm, goedkoop en ze vond hem mooi. Dat Lonsdale in die jaren een nare bijsmaak had kon haar niks schelen. Ze droeg haar jas, en ook al droeg ze indirect een boodschap met zich mee, ze had de jas niet daarom gekocht dús was die boodschap niet van toepassing op haar, vond ze. Iemand die haar niet kende kon dit echter niet weten en zou het grote merk op haar rug heel anders kunnen interpreteren.

Nu is dit weer een extreem voorbeeld, maar ook op kleinere schaal speelt dit.
Ik wil fastfashion niet met neo-nazi’s vergelijken, zeker niet!, maar ook door het dragen van merken die het niet zo nauw nemen met eerlijke werkomstandigheden voor hun arbeiders voer je een stille promotiecampagne voor hen. Hoe vaker je een merk in het straatbeeld ziet, hoe gangbaarder het wordt. Ik zal mijn hand in eigen boezem steken en als voorbeeld het jasje nemen waar ik vorige week over schreef: de rode jas van Benetton.

Nieuw gekocht door mij, inmiddels door drie kinderen gedragen en het ligt klaar voor nummer vier. Is het dan nog steeds erg dat het waarschijnlijk door uitgebuite arbeidsters is gemaakt? Of is de jas al zoveel gedragen dat hun werk in elk geval de moeite waard is geweest? Zijn de gemaakte kosten (op sociaal- en milieuvlak) al vereffend inmiddels? Is de jas afgeschreven en is elk draaguur dat nog zal volgen alleen maar mooi meegenomen?

Aan de buitenkant kan echter niemand zien wat de herkomst van de jas is. Er staat geen merk op, dus zelfs mensen die thuis zijn in fairfashion zullen geen veroordelende bijgedachten hebben bij het zien van de jas – al komt dat uiteraard ook door de schattige kinderen die ‘m dragen!
Alleen ik weet het, dus is het enkel mijn overweging en heeft het maatschappelijk gezien weinig invloed. Toch?

Geldt dit verhaal dan enkel voor kleding waarbij het merk of het logo duidelijk is? Of waarbij het dessin of het ontwerp makkelijk zijn te herleiden tot de producent? Of voornamelijk voor heel bekende merken en minder voor de kleine jongens? Ik denk het, ja, anders zou vrijwel heel de tweedehandsmarkt voor mij niet meer acceptabel zijn…

Waar ik als kind dankbaar was dat je niet aan mijn kleding kon zien dat het tweedehands was, zou ik dat nu juist af en toe een pluspunt vinden. Ja, ik draag x, maar ik heb het wel tweedehands gekocht. Ja, mijn kinderen hebben y, maar ze hebben het gekregen. Ja, wij dragen dit, maar omdat we het niet nieuw hebben gekocht zijn we niet mee verantwoordelijk voor de achterliggende boodschap. Of die boodschap nu te maken heeft met politieke ideeën, sociaal-onderscheidendheid of dat je akkoord zou gaan met fastfashion door te winkelen bij goedkope ketens. Dat zijn allemaal zaken waar ik niet mee geassocieerd wil worden -maar hoe werkt dit dan?

IMAGO EN VOORBEELDFUNCTIE

Dat ik bovenstaande bedenkingen maak, geeft al wel aan dat het me boeit wat anderen mensen denken. Of het boeit me wat ik denk dat anderen mensen denken, ook al denken ze dat helemaal niet omdat het ze niet boeit. Dat ik wéét dat ik tweedehands en dus grondstofbesparend heb gekocht is niet genoeg voor mij: ik wil het ook laten zien. Of: ik wil niet dat iemand denkt dat ik dat niet heb gedaan.

Imago speelt dus zeker mee voor mij. Ik predik immers een heleboel groene dingen, dus ik heb ook een reputatie hoog te houden, ahum (dit klinkt wel zwaarder dan het is, ik ben niet beroemd!). Ik distantieer me duidelijk van de uitbuitende kledingindustrie, en dat wil ik ook laten zien. Provocerend, zoals hier, of vaker subtiel door vooral heel veel niet te dragen. Een trui met ‘Benetton’ erop, bijvoorbeeld.

Kleding is een deel van je identiteit, en als ik mijn duurzaam engagement letterlijk wil tonen, dan zal ik toch moeten opletten wat ik tweedehands koop. Al is het alleen maar voor mezelf, het is alleen maar voor mezelf, maar hoe ik me voel straal ik ook uit naar buiten.

En voor wie zich afvraagt wát dan het juiste merk is kan altijd nog inspiratie opdoen uit het archief van 1989. Kleding van 28 jaar oud is inmiddels vast wel vereffend… En alles dat toen gedragen werd wordt nog nét vintage worden genoemd, dus je bent dan niet alleen duurzaam maar ook überhip bezig.
Wat je draagt is wat je bent 🙂

De dochter droeg twee jaar geleden:

  • muts: 14 jaar geleden gebreid door mijn oma voor mijn nichtje
  • schortje: vintage en al heelveeldehands
  • hemd: toen nieuw, inmiddels draagt kleine broer F. het
  • broek: tweedehands van grote broer K., met gebreide knielappen van oma
  • laarsjes: tweedehands Bernstein

De kwestie wordt steeds ingewikkelder hoe langer ik erover nadenk. Niet dat het me tegenhoudt om tweedehands te shoppen, ik kocht vandaag immers nog 4 kledingstukken voor de kinderen, maar het houdt me wel bezig. Volgende week ga ik hier verder op in. Hoeveel koop jij tweedehands? En ben je dan nog kritisch over de herkomst?

Comments

comments

9 comments on “Fair Wear Friday # Tweedehands tweedeling

  1. Dit is al tweedehands 2.0, vind ik 😉
    Ik let zelf niet echt op de merken als ik tweedehands koop: als ik iets vind dat mij aanstaat én van een ecomerk is, ben ik weliswaar extra blij 🙂 Maar op dit moment draag ik een H&M-t-shirt, wat ik niet ok zou vinden nieuw, maar nu wel, want het is tweedehands. Als ik dat zou laten hangen, dan krijgen net die kledingstukken die sowieso al een zware impact hebben, helemaal geen kans meer om die impact te verkleinen, zoiets 🙂
    Nu heb ik natuurlijk wel makkelijk spreken, aangezien ik sowieso geen fan ben van (grote) merknamen op kleding: in dat t-shirtje hangt het label vanbinnen, dus geen kat die weet dat het van bij H&M komt (of hij/zij moet het daar al hebben zien hangen). Als iemand mij zou vragen vanwaar het komt, zou ik gewoon antwoorden dat ik het tweedehands gekocht heb. Geen idee wat ik zou doen als het label er in het groot op zou staan…

    1. Dit is inderdaad 2.0 ;-), maar ik word steeds kritischer. Niet dat het daardoor makkelijker wordt, of ik andere keuzes zal maken, maar ik denk er verder over door… en dat is af en toe best vermoeiend voor mezelf!

      1. Herkenbaar! Hoe beter je het wilt doen, hoe meer je beseft dat je het eigenlijk nooit helemaal goed kan doen he 🙂
        Wat uiteraard niet wilt zeggen dat je niet al supergoed bezig bent, want ik ken weinig ouders/mensen die zo bewust omgaan met de kleding van hun kinderen (en hunzelf).

  2. Boeiende discussie. Op vlak van kleding ben ik nog niet zo groen als ik zou willen. Ik richt mij vooral op de naar mijn mening twee grootste ‘vervuilers’ en dat zijn transport en voeding. Maar daarbij zie ik dus wel de uitbuiting van de kledingindustrie over het hoofd dus hier wil ik eigenlijk ook iets aan gaan doen. Qua kleding koop ik momenteel zoveel mogelijk tweedehands maar nog zonder op het merk te letten. Ik vind het moeilijk om een evenwicht te vinden tussen mijn idealen verwezenlijken zonder mezelf door die idealen teveel te beperken.
    Wat die bont betreft ben ik het trouwens niet helemaal eens. Ik ben niet tegen het doden van dieren omdat doden en gedood worden natuurlijk gedrag is. Ik ben wel tegen het opgroeien van dieren in gevangenschap. Stel dus dat die bontmantel geproduceerd was zonder kinderarbeid met huiden die geschoten werden van wilde, niet bedreigde dieren denk ik dat dat een heel duurzaam kledingstuk zou zijn want bont gaat ook nog eens heel lang mee.

    1. Een evenwicht zoeken daarin is ook een heel proces… en het stopt nooit. Heb je net voor jezelf bepaald hoe ‘ver’ je wilt gaan, dan kom je weer iets tegen waardoor je gaat twijfelen en misschien verdere stappen neemt -of juist minder ver gaat. Het blijft zoeken, voor iedereen, maar ik denk dat dat erbij hoort. Al is het soms best ingewikkeld.. Succes!

  3. Zo lastig punt! Een paar week terug spotte ik in de kringloop een geweldig mooie top die van de Primark bleek te zijn. Ik heb hem laten hangen. Dat zou ik niet snel met vintage items doen. Dat voelt gewoon goed.

    Laatst kreeg ik van mijn zusje een tas met kleding waar ik het nodige uit mocht zoeken. Enorm chill en ik heb hierdoor wat fijne basics erbij voor de zomer. Helemaal geen eco merken besef ik nu.. ik blijf dit punt lastig vinden en begrijp dat imago puntje goed.
    Kim onlangs geplaatst…Minimalism update | How to start yourself?My Profile

    1. Ja, dat bedoel ik dus!
      En tegelijk voelt het soms ook wat hypocriet vinden van mezelf dat ik sommige stukken wel tweedehands wil, ook al is het helemaal geen eco-merk, en ik anderen alsnog laat hangen… Ik ben nog altijd enorm voor tweedehands shoppen, dit is gewoon een vraagstuk voor tweedehands voor gevorderden 🙂

Comments are closed.