Fair Wear Friday # Ode aan de bodem van de verstelmand

Eén van de altijd achterstallige huishoudelijke werken is het verstellen van kleding. Hoe veel ik ook repareer, de toestroom lijkt altijd groter te zijn dan hetgeen terug in de kasten kan. Maar soms, héél soms, heb ik geen achterstallig werk liggen. Om mezelf aan te moedigen deze toestand wat vaker te bereiken heb ik een beloning voor mezelf in petto. Want zolang er aan de kant van de toestroom geen verbetering lijkt op te treden, zal ik me maar ontfermen over de oplossing van deze gatenstructuur.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Fair Wear is méér dan alleen maar eerlijke kleding kopen. Het onderhouden hiervan vind ik misschien wel nog belangrijker. Vooral het verzorgen van wat je al hebt draagt bij tot een duurzame maatschappij… want van enkel “eerlijk nieuw” kan je nog steeds een enorme afvalberg creëren.

KINDEREN

De combinatie van tweede/derde/vierdehands kleding + wilde kinderen + veel moeten wassen = een garantie op verval. Ook de hoeveelheid wollen ondergoed zorgt voor regelmatig stopwerk, aangezien de antimotten spullen niet altijd hun werk doen blijkbaar. Dan hebben we nog een echtgenoot die op grote voet leeft en zijn  sokken verslijt waar ik bij sta én lijken de broekzakken van de mannen in huize Vos soms verdacht veel op ruïnes vol stenen, waardoor ze hun eigen broekzakken ruïneren.

Zoals ik vorige week al schreef hebben alle broeken van de jongens knielappen, maar dat is lang niet het enige verstelwerk dat ik wekelijks doe. Een hobby kan ik het bezwaarlijk noemen, maar ik vind dat het er bij hoort. Om mezelf te motiveren de verstelmand wat vaker tot de bodem toe leeg te werken, schreef ik een ode aan de bodem van de verstelmand op de bodem van de verstelmand. Ik ben benieuwd hoe vaak ik dit gedicht zal kunnen teruglezen…

HANDWERK

Knielappen opzetten, knopen aannaaien, afgeknabbelde mouwen repareren, sokken stoppen, uitgescheurde zakken dichtten, winkelhaken herstellen, lusjes aan jassen vastzetten, mottengaten stoppen, naamlabels voorzien, … het is een never ending story. Tenminste, wil je de kleding zo lang mogelijk laten meegaan.

Misschien wil ik wel iets wat helemaal niet kan: kinderkleding ronde na ronde na ronde laten meegaan. Voor S. koop ik vaak tweedehands kleding (behalve broeken), maar misschien is dat ook al door meerdere kinderen gedragen. Vervolgens test S. de vezels tot het uiterste, om het daarna door te geven aan zijn broertje. En zelfs als het hem te klein is heb ik nog hoop dat het nog kan worden doorgegeven… Misschien is dat ijdele hoop, een illusie, niet realistisch. Hoe ouder de kinderen worden, hoe minder snel ze groeien, hoe langer ze de kleding kunnen dragen en hoe meer deze onderhevig is aan slijtage.

VERSTELMAND

Eerst gooide ik alle te-repareren-kleren in een lade en zette ik me er  slechts eens in de zoveel tijd aan. Vaak kwam ik er dan achter dat ik niet de juiste kleur garen in huis had, of de kleding al te klein was , of het seizoen al voorbij, of vond ik een andere reden om het toch maar niet te verstellen. Als ik er dan eindelijk aan begon viel het meestal reuze mee, en nam ik me altijd voor om het de volgende keer niet zo lang te laten liggen. Om de hoeveelheid werk voortaan overzichtelijk te houden gunde ik mezelf een nieuwe verstelmand, zodat ik hoplijk gemotiveerd blijf om de inhoud niet over de randen te laten puilen. Als bonus staat er op de bodem een zelfgeschreven gedicht: een ode aan de bodem van de verstelmand.

De “mand” zelf is een kartonnen (druiven-)doos beplakt met oude naaipatronen. Om het papier te verstevigen werkte ik het af met transparante lak. De grootte lijkt me precies goed om een mini-voorraad kleding in kwijt te kunnen maar ook niet zo gigantisch dat ik kan blijven stapelen. Het ritme van naaien, verstellen en repareren heb ik nu redelijk in de vingers. Ode aan de bodem van de verstelmand, en aan diegene die de bodem telkens weet te bereiken.

Doe jij veel verstelwerk? Of slijten jullie kleren niet hard? Of vind je het de moeite niet om te herstellen?

Comments

comments

5 comments on “Fair Wear Friday # Ode aan de bodem van de verstelmand

  1. Hier blijft het echt bij het sporadisch aanzetten van een nieuwe knoop. Verdere kapotte dingen verstel ik niet. De kinderen groeien nog zo snel en verslijten hun kleren dusdanig dat ik het echt niet de moeite en de energie waard vind.
    (En ssssst, ik zou het denk ik ook niet kunnen.)

  2. ik heb die bodem van mijn verstelmand precies al lang niet meer gezien, dat lijkt wel een bodemloos vat!

Comments are closed.