Een kind kan de was doen

Een fijne waskamer hebben is één ding, maar als ze niet is opgeruimd is het des te frustrerender. Exit Pinterestwaardige wasruimte, hallo chaotische bende van een druk gezin. Hoogste tijd dus om de kinderen in te schakelen om iets actiever mee te helpen met het huishouden, zodat het in huis wat netter blijft. Zolang ik nog niet klaar ben met het minimaliseren van… alles, is er genoeg werk voor ons alle zes. Drievierde van de kinderen is groot genoeg om meer verantwoordelijkheid te krijgen, mits ik er ook klaar voor ben om hen die te geven.  Schijnbaar kan al een kind kan de was doen – of ze in elk geval toch juist sorteren.

Brabantia wasmand

Samen met de kinderen dingen doen is fijn, zoals wafels bakken of wasmiddel maken. In theorie tenminste toch; de praktijk is vaak minder idyllisch met 4 aandachttrekkers in combinatie met mij, halsstarrig proberend harmonieus huis te houden. In de keuken ben ik dus de baas, maar in de rest van het huis kunnen ze niet zoveel mispeuteren dat ik ze niet wat meer verantwoordelijkheid zou kunnen geven om in eigen beheer klusjes te doen.

HELPEN

Ik laat het tot nu toe van de kinderen afhangen of ze willen helpen in huis of niet. Dat resulteert in één zeer fanatieke helpster die zo hard werkt dat ik er ook echt wat aan heb, en twee jongens die meestal “geen tijd” hebben voor een klusje. Eén van hen is echter ook een echte werker die bergen kan verzetten – als hij op de juiste manier gemotiveerd wordt tenminste. De andere is duidelijk een leider die goed kan delegeren en het allemaal perfect weet uit te leggen hoe een ander het moet doen.

Het zal vanzelf wel goedkomen met dat helpen, denk ik, als ik kijk naar mijn eigen jeugd. Wij hadden geen vaste taken en pas toen we ouder waren werd ons gevraagd voor welke klus we verantwoordelijk wilde zijn. ‘Sneeuwruimen’, zei mijn broer resoluut, terwijl hij het zweet van de hete juli-zon van zijn voorhoofd veegde. Hij wordt er nog elke winter aan herinnert.

ALS JIJ HET NIET OPRUIMT, DOE IK HET!

Er circuleren lijstjes op internet en in opvoedingsboeken over wat kinderen op welke leeftijd zouden moeten kunnen doen in het huishouden. Mocht ik belang hechten aan die boeken, zou ik me ontzettend gefaald voelen.

In plaats van de kinderen te stimuleren om hun eigen rommel op te ruimen, minimaliseer ik gewoon steeds meer spullen het huis uit. Heeft speelgoed zoveel stof verzameld dat het moet worden afgesopt? Hup, naar de kringloop! Ligt die puzzel nog steeds onafgemaakt in een hoekje? Hopla, weg ermee. Puilt het rariteitenkabinet van de dochter uit z’n voegen? Ze merkt vast niet als ik wat snoeppapiertjes/ steentjes/ stokken/ afval achter haar rug in de vuilnisbak gooi. ‘Als jullie niet voor jullie spullen willen zorgen, dan gaat het naar kindjes die er wél blij mee zijn‘, dreig ik soms heel onpedagogisch. Ik heb al die opvoedingsboeken tenslotte niet gelezen…

Af en toe werkt mijn aanpak echter ook in mijn voordeel: ‘Als jullie niet opruimen, dan doe ik het!’ en de jongens weten niet hoe snel ze dan bij hun Lego-bakken moeten zijn. Hun op-mij-volstrekt-onduidelijke-wijze-gesorteerde-Lego gooi ik namelijk achteloos in de dichtstbijzijnde bak, dat is mijn manier. Willen ze het anders, dan moeten ze het zelf doen. En dat doen ze.

Hen hun speelzone laten opruimen naar mijn maatstaven roept gegarandeerd weerstand op. De keuken was ook al afgevallen wegens teveel risico van 4 kapiteins op een paar vierkante meters. Hun eigen kamers houden ze al netjes. In de gang hebben ze ieder hun eigen zone waar ze zich aan houden. De studiekamer is ongeschikt voor kinderen. Onze slaapkamer is van ons  – en ’s nachts van iedereen die niet kan slapen. Blijft over: de bad- en waskamer.

WASMANDEN

Om het niet ineens té radicaal aan te pakken besloot ik te beginnen met het laten sorteren van hun eigen was. Ze hebben allemaal hun eigen teiltje voor de halfvuile was, maar vaker nog is hun was écht vuil en verdwijnt alles op de grote hoop in de wasmand. Elke avond kiep ik die mand dan om op de vloer de was te sorteren en te schatten welke berg het hoogste is – en dus welke categorie die nacht zal gewassen worden. Dáár zat nog ruimte voor verbetering, dus ik kocht twee stijlvolle wasmanden en legde de kinderen mijn sorteerstrategie uit: de witte box voor de was van 60˚C en mint voor die van 30˚C. Ze snappen het nu allemaal – een kind kan de was doen.

Brabantia wasmand

Het zijn geen goedkope wasmanden, maar alleen al het feit dat je er 10 jaar garantie op krijgt geeft wel aan dat het gevestigde Nederlandse merk (al 98 jaar) gaat voor kwaliteit – en daardoor ook duurzaamheid. De producten worden op zo’n manier gemaakt, dat het bedrijf bijdraagt om een betere wereld te kunnen achterlaten voor de volgende generatie. Het lijken mijn eigen woorden wel, dus alleen daarom al investeer ik graag in een bedrijf dat verantwoord ondernemen hoog in het vaandel draagt.

De generatie van vandaag heeft de nieuwe regels inmiddels door. De wasboxen zijn gelukkig niet gevoelig voor afdrukken van vieze kinderhandjes, ze zijn roestbestendig, hebben ventilatiegaten tegen het verstikken van de natte luiers en de kunststof rand beschermt de afgesleten, originele planchévloer waar ze op staan. De deksel-met-quick-drop-opening van kurk is een extra eyecatcher. Volgens de site maakt dit ontwerp wasdag makkelijker én leuker  – en aangezien het hier elke dag wasdag is heb ik hoge verwachtingen voor de dagdagelijkse toekomst. In elk geval voor de komende 10 jaar, want zolang loopt de garantie.

Dit artikel is geschreven in samenwerking met Brabantia. 

Hoe goed zijn jouw huisgenoten geconditioneerd om hun eigen spullen op te ruimen? Of ben jij de sloddervos thuis? En wat denk je: kunnen wasmanden echt helpen om het leven beter te organiseren?

Comments

comments

6 comments on “Een kind kan de was doen

  1. Opruimen is niet hun (en mijn) sterkste punt, al merk ik wel dat de oudste het makkelijker doet dan de middelste twee. Mijn twee-jarige kan heel goed helpen, al vind ik het lastig mijn eigen regime uit handen te geven.

    De was sorteer ik in boodschappenkratten. En al ben ik er al jaren mee bezig, het ‘kleren in de wasmand stoppen’ zit nog niet in de automatische handelingen van de kinderen…

    1. Dat uit handen geven herken ik heel erg, het gaat zoveel sneller en beter als ik het zelf even doe! Maar ooit zal het wel lonen zeker, als ze leren helpen.

  2. Ik voerde dat hier een jaar geleden ook in (kinderen van toen net 3 en net 7). Ik heb zelfs 4 aparte wasmanden (licht, bont, donker en 60 graden) en raad eens wie het minst goed zijn eigen was sorteert? Yep, de echtgenoot. Toegegeven, hij is kleurenblind, dus ik ben wat vergevingsgezinder.
    Mooie wasmanden!

    1. Kleurenblind is een legitieme reden! Maar dan liever niet sorteren dan verkeerd sorteren, anders raakt het systeem in de war 😉

Comments are closed.