De buit van de Retrodag

Afgelopen zaterdag was het weer Retrodag in de Antwerpse kringlopen. Ik schreef hier al over mijn haat-liefde verhouding met de kringwinkel, en ik bekende tegelijk dat ik een zwak had voor de Retrodag. Die zwak was dit keer wel erg letterlijk te nemen, want ik werd tussen al die mensen opeens zó duizelig met mijn dikke buik, dat ik even op een zetel moest gaan liggen om de zwarte bolletjes van mijn netvlies te laten verdwijnen. Gelukkig had ik al een topstuk te pakken gekregen en kon ik het mezelf vergeven om, zonder verder te zoeken naar mooie spullen, de kassarij te trotseren en de frisse lucht op te zoeken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Elk jaar neem ik me weer voor om volgend jaar niet meer naar de Retrodag te gaan, omdat het eigenlijk verschrikkelijk is: waanzinnig druk (al ruim voor openingstijd stond er een mensenmassa buiten te wachten), hoge prijzen voor wat het is en graaiende klanten. Ik zag allerlei mensen met spullen in hun mandje lopen die ik ook wel had willen hebben (schoolplaten! servies! kleding!), maar op één of andere manier ben ik vaak niet snel genoeg. Of brutaal genoeg. Ik ging dus op zoek naar de underdog in een rustig hoekje en ik vond er dit pareltje van een rek.

SERENDIPITEIT

Zo’n dag is uiteraard gericht op impulsaankopen, dat is immers het hele uitgangspunt van een kringwinkel. Je gaat er binnen en vindt iets anders dan je er zoekt. Of je zoekt niks, maar kijkt wat je kan  vinden. Dat geldt helemaal voor de Retrodag, die eigenlijk helemaal geen Retrodag is. Retro verwijst immers naar iets dat is geweest, het zijn ontwerpen die geïnspireerd zijn op ontwerpen uit de jaren stillekes en vervolgens nieuw zijn gemaakt. Vintage zijn spullen die daadwerkelijk zijn gemaakt in grofweg de jaren 1940-1980, én zijn kenmerkend voor een bepaalde tijdsperiode. In de praktijk worden deze begrippen echter vaak door elkaar gehaald door mensen en bedrijven, terwijl het toch wel echt om andere producten gaat…

Goed, ik stond dus open voor alle mogelijke vondsten die ik wellicht zou kunnen doen. Maar… aangezien er die dag al een hoop mooie spullen ons huis waren binnengekomen én ik juist zo mijn best doe om mijn huis leger te krijgen had ik mezelf serieus aan banden gelegd. Ik mocht alleen iets kopen als het daadwerkelijk een toegevoegde waarde zou hebben voor ons huishouden en ik er een goed plekje voor wist. Dat ik dus al die schoolplaten, servies en kleding was misgelopen was eigenlijk niet zo erg dus…

Dit rekje komt op de nieuwe kamer van M. te staan. Meisjes hebben nooit genoeg opbergruimte voor al hun frutsels, knutsels en hebbedingetjes, dus daar kan dit rekje goed dienst voor doen. Het is maar een klein opknapprojectje (toch, Meneer V.?) dus ik durfde er wel mee thuiskomen. Het vintage stoeltje hadden we al, maar ik had meteen in mijn hoofd dat dit bij elkaar zou passen. Nu alleen nog een likje roze verf over de gele randjes, een paar spijkertjes vastzetten hier en daar, wat stickers lospeuteren en het rekje is gebruiksklaar. Nu de kamer nog!

VINTAGE

Ik hou van vintage. Niet alleen omdat er een verhaal aan vastzit, maar ook vanwege de milieukwestie: je hergebruikt immers iets. “Vroeger” werden veel dingen zoveel degelijker gemaakt, omdat ze ook echt bedoeld waren om een leven lang mee te gaan – maar misschien is dit ook wel een vertekend beeld omdat alleen de spullen van goede kwaliteit bewaard zijn gebleven en alle brol van toen ook is weggesmeten. Hoe anders is die kwaliteit nu vaak, met o.a. een Zweedse meubelketen in elke stad. Daar koop ik ook hoor, daar niet van, maar als ik daar rondloop en ik zie al drie mensen in de winkel met net hetzelfde product als ik in hun karretje dan krijg ik daar een beetje de kriebels van… Ik wil liever origineel zijn!

Gevolg: ons huis staat vol (letterlijk) met oude dingen. Antiek, vintage, kringloopspul en “gewoon” tweedehands. En Ikea, het moet immers praktisch en betaalbaar blijven. Naast dat we een groot aantal spullen hebben gekregen van familie, kopen we veel via Marktplaats en 2dehands. Vanwege mijn a-commerciele talent ben ik minder geschikt voor rommelmarkten enzo, ik haat live onderhandelen omdat ik het echt echt echt niet kan. En gelukkig is er één keer per jaar Retrobeurs.

VORIGE EDITIES

De vorige edities was ik duidelijk nog niet aan het consuminderen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook al weer een aantal aankopen van toen heb weggedaan (ik voelde vast de druk van de mensenmassa om toen gauw gauw dingen in mijn winkelmandje te leggen), maar een aantal aankopen van toen maken me nog steeds gelukkig. Ik zal niet valsspelen en enkel dingen tonen die ik ook echt op de Retrodag heb gekocht. Dit is mijn top 3:

Broodschaal

Alessi broodschaalMet Ettore Alessi wordt in de jaren ’50 en ’60 de rol van de technische afdeling op ontwerp gebied versterkt en ontstaan enkele bestsellers, zoals deze broodmand in staaldraad. Onder de leiding van Ettore doet zich ook op gebied van de materialen een radicale verandering voor: koper en alpaca moeten plaatsmaken voor de nieuwe koning van huishoudelijke artikelen: het roestvrij staal. Deze broodschaal is een echt “industrieel type”, symbool van de productie van de jaren ’50.

Lampje

retro lampjeDit lampje vond ik ook in het verdomhoekje van de kringwinkel. Zoals de broodmand van hierboven ook door de medewerkers was herkent als zijnde design, is dit maar een alledaags lampje. Ik vind het echter een schattig ontwerp en het staat perfect in de studeerkamer op een vintage Componibili van Kartell (gekocht bij Sussies) The sixties rocks!

 

Rok

Over rocken gesproken, deze rok is nog altijd één van mijn lievelingskledingstukken. Helemaal gemaakt van synthetische stof (precies waar ik eigenlijk niet van hou!) maar het is ze vergeven dat dat in de jaren ’50 een populair materiaal voor kleding was. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de mode namelijk grotendeels bepaald door de schaarste aan grondstoffen. Kleding moest vooral functioneel zijn. Na WOII begon echter de wederopbouw en werd luxe voor meer mensen bereikbaar. Verschillende grondstoffen kwamen weer ter beschikking en de vormgeving van voorwerpen en kleding waren niet langer meer ingegeven door de beschikbare hoeveelheid materiaal. In het modebeeld is duidelijk terug te zie, zeker  vanaf de tweede helft van de jaren ’50.

vintage rokNiet langer was het nodig om zo min mogelijk stof te gebruiken, maar juist wijde plooienrokken kwamen in de mode. Kenmerken voor deze dresscode waren onder andere een wespentaille, wijde A-lijn-rokken met petticoats en een geaccentueerde boezem. Effen kleuren maakten plaats voor uitbundige bloemenpatronen en polkadots. Synthetische stoffen zoals acryl, polyester en nylon waren populair omdat deze stoffen makkelijk te onderhouden zijn en goedkoop waren. Ook waren ze een stuk lichter dan wol, waardoor ze vaak de voorkeur kregen.

En ja, deze rok is bijzonder goed bestand tegen vieze kinderhandjes, na het wassen is ze vrijwel direct droog en ik hoef ze nooit te strijken. Ik zou er bijna nog de voordelen van gaan inzien.
Koop jij vaak vintage? Of tweedehands? En waar haal je dat vandaan? 

Comments

comments