Dag van de Aarde 2016

Het is vandaag de Dag van de Aarde, een dag om je eens extra bewust te zijn van de kwetsbaarheid van de planeet en wat voor invloed onze levenswijze uitoefent op de wereld. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik me vandaag niet extra heb ingezet voor een betere wereld. In het kader van “een beter milieu begint bij jezelf” ben ik alleen maar bezig geweest om mezelf weer bij elkaar te rapen na een week van ziek zijn, kwakkelen, de moed verliezen, opstaan en weer doorslenteren. 

bruiloft-g-b-9556

Net vandaag stuurde mijn man mij een foto van de herberg op Tiengemeten, omdat hij daar voorbij kwam gevaren voor zijn werk. De herberg waar we een half jaar geleden zijn getrouwd, niet wetende hoe het leven nu zou zijn… Als ik de foto’s van het eiland terugkijk, krijg ik nog steeds kriebels in mijn buik – door de herinnering aan onze fantastische eco-bruiloft, maar ook door de overweldigende schoonheid van de natuur daar. Die liefde voor de natuur, die heb ik van kleins af aan mogen ervaren.

NATUUR

Ik ben opgegroeid in een klein dorpje met een half landgoed aan tuin achter ons huis, overlopend in de weilanden. Alle vriendjes en vriendinnetjes wilden dan ook liever bij ons dan bij hen afspreken omdat er bij ons eindeloos kon worden buiten gespeeld. Niet dat we onder de indruk waren van de natuur, of er buitengewoon veel respect of interesse voor hadden, maar we beleefden het.

Onze kinderen worden groot in de stad, wat weliswaar een heleboel ecologische voordelen heeft, maar waar de connectie met de natuur ver te zoeken is. We hebben de Zoo, maar daar mag je niet op het gras komen en zitten de dieren achter tralies. We hebben Spoor Oost, maar dat is meer een veredelde parking. We hebben een legio pleintjes en parken, maar daar kan je niet tot je knieën wegzakken in de modder en na een lange dag spelen thuiskomen met riet in je haren en kikkerdril in je broekzakken. Hoeveel feeling krijgen onze kinderen nog met de natuur? En wat doet dat met hun kijk op de aarde?

Ze zeggen wel dat je dingen met je eigen ogen moet zien, je dingen moet ervaren en daadwerkelijk aanschouwen om tot je te laten doordringen. Hoeveel pagina’s in de krant sla ik niet om na enkel vluchtig scannen – het is immers ver van mijn bed en ik kan me er geen voorstelling van maken? Zal dat ook niet zo gaan met de milieu-problemathiek? Hoeveel indruk zal mijn verhaal maken als ik de kinderen vertel over hoe melk eigelijk voor de kalfjes is bedoeld in plaats van voor mensen, als de kinderen nauwelijks op een boerderij komen?

CULTUUR

Het is geen geheim dat in onze gezinscultuur het milieu en de zorg voor de wereld om ons heen een grote rol speelt. Tegelijk ben ik me er steeds meer van bewust dat ik zoveel meer wil doen, kan doen, moet doen. Misschien spiegel ik me aan niet realistische voorbeelden – dat heb je met online community’s – maar ik besef steeds meer dat de erfenis van onze levenswijze een harde dobber gaat worden voor onze kinderen.

Hoe groter de kinderen worden, hoe meer ze hun eigen leven gaan leiden, hoe zwaarder hun eigen stem doorweegt in het gezin, hoe duidelijker ik het gevoel heb dat ik tegencompensatie “moet” bieden voor de impact van een groot gezin. Want ja, ik kon mijn wasmachine en droger wel omarmen deze week, met 4 zieken X een heleboel ondergespuugde bedden. De televisie draaide overuren doordat ik geen fut had om de kinderen te entertainen en de postbode heeft ons weer een hoop pakjes geleverd vanwege de verbouwing, verjaardagen, kinderen die uit hun kleding en schoenen groeien en nóg een kind op komst.

Ik heb mezelf aangepraat dat ik niet alleen verantwoordelijk ben voor hun persoonlijke ontwikkeling (allez, niet alleen natuurlijk, maar niet enkel!) maar ook zorg draag voor 1) de weging van drie kinderen op de wereld en 2) de wereld waarin zij later eventueel hun eigen kinderen zullen laten opgroeien. Ik probeer hen dan ook het meest haalbare voorbeeld te geven, en doe een dappere poging om mezelf te vergeven dat dat voorbeeld niet helemaal is zoals ik het heb bedacht. Misschien is het wel een goed uitgangspunt om verdraagzaam te zijn voor jezelf vóór je begint aan het verbeteren van de wereld. Want als we een half jaar geleden al niet konden bedenken hoe ons leven nu zou zijn, hoe kunnen we dan weten hoe het over 10, 20, 50 of 80 jaar zal zijn?

DAG VAN DE AARDE

De Dag van de Aarde heeft van mijn kant dan geen concrete verbeteringsactie opgeleverd, toch is het goed dat er zulke initiatieven bestaan. Uiteraard spijtig dat de media nodig is om mensen een stuk bewustwording mee te geven, maar tegelijk is dat ook een heel krachtig medium dat een enorme impact en groot bereik heeft. En ja, natuurlijk zou het goed zijn als er de andere 364 dagen van het jaar ook meer aandacht zou zijn voor de aarde (365 in 2016), maar vaak oefenen korte prikkels méér invloed uit dan een continue stroom aan goedbedoelde adviezen, gedegen info en wijzende vingertjes. Ik hoop in elk geval op genoeg invloed om goede voornemens vol te houden tot de Dag van de Aarde 2017…

Nee, ik heb niks extra’s gedaan, maar gewoon bewust geleefd zoals ik alle dagen probeer te doen. Iets langzamer alleen, aangezien alle verplichtingen (aan mezelf) fysiek hun tol beginnen te eisen. Morgen weer een dag om misschien wel een goede daad te verrichten – of niet. Eerst duik ik mijn bed in, om te dromen over Utopia en de hoop dat onze kinderen de natuur niet ver-van-hun-bed zullen vinden, later, als ze groot zijn. Zij beleven de natuur immers niet dagelijks…

Misschien kunnen we binnenkort nog eens naar de speelnatuur op Tiengemeten gaan, voor de echte feel ’n touch!

IMG_0430

 

Heb jij vandaag iets extra’s gedaan voor de aarde?

 

 

 

5 comments on “Dag van de Aarde 2016

  1. Ik denk inderdaad, net zoals Kim zegt, dat jij / jullie de kinderen al heel veel meegeven door jullie omgang met de natuur. En neen, jullie doen het misschien niet perfect, maar wel héél goed. En eerlijk, ik denk dat het voor kindjes ook gezonder is om niet-perfecte ouders te hebben hoor 😉

    Dat opgroeien op het landelijke is wel herkenbaar: eigenlijk vind ik dat de manier waarop mijn ouders wonen (vrijstaande eengezinswoning, grote tuin) ecologisch niet te verantwoorden is (niet dat dat per se hun fout is, in die tijd werd door nog niet over nagedacht en was – deels is – dat nu eenmaal de Belgische manier van bouwen). En tegelijk: als kind vond ik dat fantastisch, die grote tuin, die velden rondom en ben ik heel blij dat ik die mogelijkheden gehad heb!

Comments are closed.