Anti-terreur in de grootstad

Wij wonen niet in Brussel, en vandaag ben ik daar extra blij om. Of “blij” kan ik niet zeggen, na de aanslagen van vanmorgen. Dankbaar? Opgelucht? Ik weet het niet, ik voel me vooral verward en kwetsbaar… heel kwetsbaar. Wij wonen niet in Brussel, maar wel in Antwerpen. Ook zo’n grootstad, en heel dichtbij. Letterlijk. 

IMG_3627

Voor de nieuws-alerts op mijn telefoon heb ik me allang geleden afgemeld – ik wil niet altijd alles weten wat er in de wereld gebeurt. Ik vind het leven al ingewikkeld genoeg zonder dat ik weet wat er allemaal speelt. Want meestal zijn het geen boodschappen over nieuwe fietspaden of een verbod op bio-industrie die niet tot de kranten van morgen kunnen wachten.

Wij wonen niet in Brussel, maar wel in Antwerpen, in een multiculturele wijk, zoals dat zo mooi heet. Ik woon hier graag, ik hou van de mix hier de buurt, al zie ik 10.000 verbeterpunten. Nu hoor ik al heel de voormiddag sirenes in de verte – toeval of niet? Ik kreeg net een mailtje van school dat de kinderen allemaal binnen de schoolpoorten moeten blijven vandaag; dat we ons geen zorgen hoeven maken. Natuurlijk maak ik me wel zorgen! Niet direct over de kinderen, maar wel over de wereld waarin zij moeten opgroeien.

Dat er al sinds Charlie Hebdo militairen staan in de Joodse wijk waar we wekelijks komen voor de logopedie zijn we al gewend. De militairen op het station waar ik steeds langs moet zijn ook al een constante in mijn waarnemingen. De militaire voertuigen en de extra bewaakte politiekantoren zijn al net zo gewoon geworden als de rest van de omgeving… en toch. Hoe kan ik dit “gewoon” zijn gaan vinden? Hoe kan het dat er zulke vreselijke gebeurtenissen nodig zijn om mij wakker te schudden en erop te wijzen dat er méér voor nodig is om van de wereld een vredige plek te maken dan enkel duurzame mode kopen.

MAATSCHAPPELIJK ENGAGEMENT

Vaak twijfel ik aan mijn eigen maatschappelijke engagement: ik wil niet weten wat er allemaal om me heen gebeurt. Ik wil niet weten hoe mensen met elkaar omgaan, met dieren, met de natuur. Ik wil niets weten over de negatieve maatschappelijke tendenzen. Ik sluit me af voor nieuws over oorlogen, epidemieën, natuurrampen, aanslagen, en vooral over politiek gekeuvel. De enige politiek die ik volg is de struisvogelpolitiek: ik steek mijn kop in het zand voor de grote wereldproblemen en probeer alleen op microniveau te handelen. Is dat juist? Zou ik niet meer een wereldburger moeten zijn, in deze tijd van media en communicatie?

Ik weet het niet. Ik maak me al genoeg zorgen over de wereld in mijn eigen buurt. Over de toekomst van de kinderen – moeten zij straks alles oplossen? Dat thema vormt momenteel de rode draad in mijn leven (en ook op mijn blog). Wat kan ik doen om niet alleen de wereld -of op lager niveau: de maatschappij om ons heen- te verbeteren, maar ook vraag ik me af hoe ik de kinderen het beste kan voorbereiden om straks zelfstandig te leven in deze wereld. Het is een verhaal met twee kanten, en ik probeer aan twee kanten te doen wat ik kan. In het klein. Maar soms, vandaag dus, vraag ik me af waar ik eigenlijk mee bezig ben.

PRIORITEITEN

Gisteren nog was ik als een kind zo blij dat ik 4 dekbedovertrekken tweedehands heb kunnen kopen – nadat ik een hele avond op tweedehandssites heb gesurft om de juiste overtrek voor elk kind te vinden. Meneer V. vroeg me nog of ik nu echt goedkoper uit was dan wanneer ik er 4 nieuwe had gekocht. “Een beetje, maar waarom zou je nieuwe kopen als je ook tweedehands kan kopen?”, was mijn antwoord. Nu vraag ik me af of dit is waar de wereld op zit te wachten… de uitsparing van de grondstoffen en de negatieve werkverschaffing van vier dekbedovertrekken.

Of neem de enorme doos met bio-boodschappen die vanmorgen werd bezorgd. Ik wist nog niks van de aanslagen -ik heb immers geen nieuws-alert!- en was super gelukkig dat ik een grote voorraad producten in bulk had kunnen aanschaffen, zodat ik daarmee heel wat verpakkingen uitspaarde. Wordt de wereld daar echt beter van?

Duurzame mode, veganistisch eten, tweedehands boekenrekken, afval vermijden, fietsen, groene energie gebruiken, het huis opruimen, koekjes bakken, voorlezen, cultuur een warm hart toedragen, bioboodschappen doen, schrijven… Het zijn mijn kleine inspanningen om van de wereld een betere plek te maken. Het zijn uiteraard babysteps, druppeltjes op een gloeiende plaat, noem het zoals je wilt. Op macroniveau stelt het niks voor, maar voor één individu is het al best wat.

Eigenlijk is het een egoïstische gedachte: de idee dat ik alleen verantwoordelijk ben voor het welzijn van de wereld, en dat terwijl er op plaatsen ver weg en ook heel dichtbij mensen worden gedood door terroristen. Zolang er mensen rondlopen die zich zo superieur voelen dat ze levens van anderen mogen afnemen, kan geen dekbedovertrek daar iets aan veranderen.

MORAAL

Moraal van het verhaal – er is maar één conclusie die ik momenteel kan trekken: let it spark joy. Stel geen dingen uit, geniet van het leven en zorg vooral dat je geweten zuiver is. Heb geen schuldgevoelens dat je niet alles kan doen of wil doen wat eigenlijk zou moeten – want er hoeft maar heel weinig echt te gebeuren. Laat je niet bang maken. Ik laat mensen die er andere “moralistische ideeën” op na houden mijn leven niet leiden. Ik doe wat ik denk dat goed is, meer kan ik op dit moment niet doen en verder wil ik ook niet uit mijn comfortzone stappen. Ik bewaak hierin mijn grenzen – en filter het nieuws.

Voor mij houdt dit in dat ik tweedehands koop, bioboodschappen doe, mijn kinderen probeer bij te brengen dat we met respect met elkaar en de wereld moeten omgaan. En ik heb net twee dagen weg geboekt met Meneer V., want daar denken we nooit tijd en geld voor te hebben, terwijl ik dat zo graag wil. Doe waar je gelukkig van word: let it spark joy!

Hoe reageer jij op zulk nieuws? Wordt je er strijdvaardig van, voel je je machteloos en kwetsbaar? Bang? Boos? En hoe vertel je het je kinderen?

 

Comments

comments

7 comments on “Anti-terreur in de grootstad

  1. Heel mooi omschreven! Alles wat er nu gebeurt. Het raakt me zo. Ik ben blij dat ik geen tv meer heb. Moet er niet aan denken dat ik alles te horen krijg. Het beangstigt me teveel.

  2. Ik kan me helemaal vinden in jouw ‘moraal van het verhaal’…
    Zelf heb ik me langer dan twee jaar afgesloten voor al dat nare nieuws dat mijn bewustzijn binnendringt via radio en tv. Heel toevallig dacht ik gisterenmorgen: Kom, laat ik de radio nog eens aanzetten, na al die tijd. Het duurde niet lang of de eerste berichten over Brussel kwamen binnendruppelen…

    1. Dat is dan meteen een heftig begin!
      Het stomme is dat ik een abonnement heb op de krant, dus zo erg sluit ik me niet af, maar ik filter enorm wat ik lees en wat ik niet lees. Vaak heb ik aan de koppen al genoeg, op een moment dat het mij uitkomt en ik er even voor ga zitten. Radio, tv en sms komt binnen op het moment dat er iets is en dringt op die manier veel dieper binnen in je dagelijks leven, ervaar ik.

  3. Microniveau is het niveau dat het dichtste bij mensen staat. Of het het niveau is dat de meeste impact heeft, dat weet ik niet, maar het is wel het niveau waarop je de impact soms heel erg kan voelen. En die impact heb jij, geloof mij!

  4. Ik was het de hele tijd aan het denken terwijl ik het las en toen schreef je het zelf: je zal misschien in je eentje de wereld niet veranderen, maar je doet wel heel veel inspanningen en enkel zo, als steeds meer mensen moeite doen, zal er uiteindelijk iets kúnnen veranderen. Ik vind dat je goed bezig bent!

Comments are closed.