An Apple a day keeps mommy away

Voor wie zich afvraagt waarom ik de afgelopen tijd zo weinig heb geblogd: dit is mijn uitzicht van de afgelopen en komende weken: een computerscherm. Of eigenlijk twee, sinds ik een mega scherm erbij heb gekregen geleend om niet eindeloos te hoeven in- en uitzoomen tijdens het computertekenen. 6 juni heb ik mijn jurymoment als afsluiting van mijn tweede studiejaar – een week voordat ik ben uitgerekend. 

foto

Ik weet nog dat ooit zei, voor mijn gevoel lijkt het jaren geleden, dat ik hoopte dat ik eindelijk eens een rustige zwangerschap zou hebben. Forget it – ik heb nog nooit zoveel stress gehad als tijdens deze 9 maanden. Ik heb nog ruim 3 weken te gaan, in theorie, maar ik vrees dat mijn cortisolgehalte alleen nog maar gaat toenemen. In elk geval nog 2,5 week – daarna zijn mijn examens gedaan.

STUDIE

School is er de afgelopen maanden behoorlijk bij ingeschoten. Alles wat geen onmiddellijk effect had als ik het uitstelde, is uitgesteld. Mijn hoofd zat zo vol dat ik niet veel verder dan een dag vooruit kon denken, laat staan over opdrachten nadenken die zich uitstrekken over maanden. Ik heb maar weinig studiewerk gedaan gekregen – en uiteraard verwijt ik dat nu mezelf enorm. Want nu heb ik stress…

Niet dat ik helemaal niks heb gedaan dit voorjaar – het huishouden, de kinderen, de verbouwingen, het leven – alles ging gewoon door. “Gewoon” in de zin van heel veel zieken, uitlopende verbouwingen en een lijf dat het het advies “rustig aan” op een eigen manier interpreteerde.

Maar nu moet ik wel. Het einde van het schooljaar is in zicht. De theoretische examens had ik al verzet naar volgend jaar, maar mijn praktijkvakken zou ik toch graag met een voldoende willen afsluiten. Om te voldoen aan alle eisen heb ik de afgelopen weken geschetst tot het stompje van mijn potlood en gephotoshopt tot ik mezelf niet meer herkende. Ik heb drie grote opdrachten ingediend een mega deadline in het vooruitzicht.

Nu rest me nog enkel de Finale Eindopdracht van dit semester. Al het werk hiervoor heeft zich opgehoopt tot de laatste weken, eerder ben ik er echt niet aan toegekomen. Gelukkig zijn de dagen al aan het lengen, en de nachten worden korter. Het is maar goed dat midzomer al in zicht is, zo heb ik tenminste genoeg dag om lang op te blijven.

Ja, natuurlijk had ik veel eerder moeten beginnen. Ja, het klopt dat ik de afgelopen maanden nauwelijks voor school heb gewerkt. Ja, inderdaad komt dat niet handig uit met de babyplanning. Ja, ik heb mezelf best in de nesten gewerkt door alles op het laatste moment aan te laten komen. En nee, voor de baby zijn we ook nog echt niet klaar…

HULP

Gelukkig krijg ik de nodige hulp en word ik voor de zoveelste keer gered van een blamage. Mijn mama helpt zoveel ze kan met oppas en koken – tussen al haar eigen drukke activiteiten door. Nog 1 week werken en dan mag ze met pensioen, hoera!

En dan Meneer V. … Hij heeft als een waanzinnige verbouwd de afgelopen tijd – terwijl het op zijn werk ook topdrukte was. Daarnaast helpt hij mij zoveel mogelijk achter de schermen met mijn schoolwerk. Hij heeft ook nog heel veel te doen voor de baby mag komen – en bijslapen staat vooralsnog niet op de to-do-list. Hulde aan de man die mij steeds weer helpt alles in perspectief te zien!

Ondertussen hou ik me bezig met onbelangrijke zaken die ik toch gedaan wil hebben. Kwestie van toch iets te kunnen afstrepen, ook al is het geen huiswerk. De baby verdient ook aandacht, nu pas, nu we er letterlijk niet meer omheen kunnen. Het is eindelijk niet langer een anoniem wezentje, maar iemand met een Naam. En gewassen kleertjes. En een traktatie voor de klassen van de grote broers en zus. En de rest van de voorbereidingen zal in de komende weken nog wel gebeuren…

Het begint te wegen, die laatste loodjes, voor ons allemaal. Ik heb geprobeerd wat luchtigheid te brengen in deze post, maar het feit dat dat niet gelukt is, wil niet zeggen dat het dikke crisis is. Welnee, we doen genoeg leuke dingen! Maar ik ben gewoon moe, that’s it 🙂

Gelukkig krijg ik de broodnodige vitaminen van mijn Apple, elke dag opnieuw.

Wat was jouw drukste periode van je leven? En wat is de gouden tip om die door te komen? Zeg niet “rustig aan doen”, want dat zou betekenen dat ik buis en het afgelopen schooljaar voor niks heb gewerkt!

 

Comments

comments

8 comments on “An Apple a day keeps mommy away

  1. Ondertussen is je jurymoment al voorbij, dus ik hoop dat het goed gegaan is! Tonnen respect alleszins hier, want én een gezin én verbouwingen én zwanger zijn, een mens zou voor minder aan niets anders meer toekomen!

    1. Ik hoop op wat empathie bij de beoordeling 🙂 het zal nodig zijn. Van de andere kant proberen ze echt wel om niemand te laten buizen, maar we zullen zien. Ik ben in elk geval super opgelucht dat ik me nu met andere dingen kan bezighouden!

    1. Gelukkig is “in orde komen” een relatief begrip, dus het komt vast goed! Dat we een naam hebben is nu het voornaamste 🙂

  2. Phew, dat je dat allemaal gecombineerd krijgt… Ik duim dat je je taken op tijd kan afwerken en dat je dan nog heel eventjes kan bekomen voor de bevalling. Veel succes!!!
    fieke onlangs geplaatst…Fieke en de rustMy Profile

  3. Bergen respect voor jou! Héél veel succes nog met de laatste loodjes!

    Mijn tip: toch proberen om hier en daar een klein momentje voor jezelf te nemen: een bad nemen, rustig een tasje thee drinken, … Bij mij helpt dat toch altijd om héél eventjes te ontstressen, en er daarna weer volop in te vliegen.
    Julienne onlangs geplaatst…Linguini met courgette en citroenMy Profile

    1. Wat dat betreft zijn de andere kinderen een vloek en een zegen: ze zorgen ervoor dat ik overdag niet alles gedaan krijg wat ik zou willen, maar tegelijk “dwingen” ze me te gaan picknicken in het park, hele middagen in een zonovergoten speeltuin door te brengen of eindeloos spelletjes te spelen of boekjes voor te lezen. De boog staat dus zeker niet altijd gespannen, alleen is het soms zoeken naar evenwicht tussen leuke dingen doen en taken afwerken!

Comments are closed.