Al je foto’s kwijt, is dat erg?

Gelukkig ben ik niet AL mijn foto’s kwijt, dat zou ik namelijk zeker verschrikkelijk erg vinden! Maar ik ben wel de helft van de foto’s kwijt van onze huwelijksreis naar New York… door mijn eigen schud nog wel. Tenminste, ik was zo stom om de camera in het hoesje los in de bakfiets te laten liggen, en een dief heeft toen zijn kans gegrepen en hem meegenomen. Gedeelde schuld dus, al heb ik wel duidelijk de voorzet gegeven. Per ongeluk, uiteraard, ik kan namelijk exact reconstrueren hoe chaotisch het moment was en hoe het dus kon gebeuren dat de camera eenzaam achterbleef in het donker…

foto

Dat de camera weg is kan ik me nog overheen zetten. Het was een oud ding dat al behoorlijke kuren en kosten begon te krijgen. Maar de SD-kaart die erin zat, met daarop zoveel foto’s, die had hij toch best door de brievenbus kunnen doen? Het was maar een kleine moeite, de bakfiets stond immers voor het huis geparkeerd.

OPSLAAN

Al met al valt de schade gelukkig wel mee. Halverwege onze stedentrip heb ik de foto’s nog op mijn computer gezet, dus we missen alleen beelden van de laatste 3 dagen. Natuurlijk vind ik dat enorm spijtig, het was immers méér dan een gewone reis.

Het gevaar aan digitale foto’s is dat de techniek het kan begeven. SD-kaartjes kunnen beschadigen, een computer kan crashen en een externe harde schuif kan ook kapot gaan. Dan is er ook nog de optie om foto’s ” in the cloud” te bewaren, maar zo modern ben ik niet. Bovendien is daar weer het risico dat je bestanden gekraakt worden, al vraag ik me af wie er interesse heeft in mijn foto’s. Misschien onze eigen dief, die heeft immers al een basiscollectie op het geheugenkaartje staan.

Ik zette wekelijks de foto’s van de camera over op mijn computer en eens in de paar maanden kopieerde ik ze op de externe harde schijf. Verder dan dat gingen mijn veiligheidsmaatregels niet. Daarnaast krijgen de kinderen steeds op hun verjaardag een afgedrukt fotoboekje van hun afgelopen levensjaar, dus zelfs als de digitale bestanden onbereikbaar zouden worden zou ik niet méér dan een jaar foto’s missen.

(al hou ik mijn fingers crossed: de babyboekjes van de jongens moet ik nog samenstellen en laten afdrukken, ik heb namelijk van heden naar verleden gewerkt om niet compleet uit het lood geslagen te worden door de grote achterstand. En hoewel een boekje minder gemakkelijk gestolen zal worden dan een camera, is ook dit niet 100% save. Papier is kwetsbaar op een andere manier.)

FLOW

Van mijn zus kreeg ik een artikel uit de Flow met als titel: “Al je foto’s kwijt, is dat erg?”. Zoals je al kan verwachten bij de Flow was de conclusie uiteraard dat dat helemaal niet erg is, integendeel zelfs. En ergens hebben ze nog gelijk ook…

Het artikel gaat over iemand wiens laptop is gestolen en die daarmee vijf jaar aan foto’s is kwijtgeraakt. Alle baby- en kinderfoto’s van hun kinderen, hun huwelijksreis, alle vakanties en dagelijks leven. De eerste reactie was dan ook een overweldigend verdriet. Tot ze besefte dat ze oude foto’s eigenlijk toch nooit terugkeek én dat iedereen tegenwoordig zoveel foto’s maakt, dat er een heleboel mensen waren die foto’s van hen hadden die ze zelfs nog nooit hadden gezien. Al die beelden werden gretig verzameld – en gekoesterd zoals ze nooit met hun eigen bestanden hadden gedaan.

WAARDEVOL

En dáár gaat het om. Wat doe je met je foto’s? Zijn ze waardevol genoeg om tijd en geld in te investeren om ze uit te zoeken en te laten afdrukken? Krijgen ze nog weleens aandacht als je ze terugkijkt? Of belandt alles op een grote hoop in een digitaal archief dat zó groot is dat je niet weet waar je moet beginnen met selecteren? Geniet je wel genoeg van de live-momenten, of kijk je voornamelijk door de lens naar belangrijke gebeurtenissen?

Mijn voornemen is in elk geval om de laatste fotoboekjes te maken vóór de baby er is, zodat de jongens ook kunnen zien hoe zij eruit zagen toen ze net geboren waren. In tegenstelling tot hun mama kijken de kinderen namelijk heel graag foto’s en wordt er letterlijk om gevochten wiens boek er wordt voorlezen. Met de boekjes voor de komende verjaardagen erbij heb ik nog genoeg te doen, maar dan ben ik ook van mijn foto-schuldcomplex af. Behalve dan dat ik er misschien te veel maak.

Zadel ik de kinderen straks niet op met een enorme hoeveelheid aan beeldmateriaal? Vertroebel ik daarmee hun eigen herinneringen? Hebben ze ‘ademruimte’ om hun eigen beelden in hun hoofd te vormen? Kijken ze de boekjes later ooit nog terug?  We zullen het zien. In elk geval mis ik de camera heel erg en ben ik hard op zoek naar een goede vervanger. Tips zijn altijd welkom. De deadline hiervoor is 26 februari, want dan ga ik deelnemen aan een workshop fotografie van Anki van Zilverblauw. Daar kijk ik ongelooflijk hard naar uit! Hopelijk leer ik dan niet alleen om beelden te schieten die een emotionele betekenis hebben, maar die ook waardevol genoeg zijn om te koesteren.

 

Hoe veilig bewaar jij je foto’s? En hoe zou je reageren als er deel verloren zou gaan? Kijk je weleens oude foto’s terug en hecht je daar veel waarde aan?

Comments

comments

5 comments on “Al je foto’s kwijt, is dat erg?

  1. Een zeer goed stuk inderdaad. Ik ben blij dat je zo goed kan relativeren.
    Ik krijg zeer regelmatig mensen over de vloer die volledig in paniek zijn omdat ze foto’s verwijderd hebben van de huwelijksreis, of van de baby of van hun ganse computer (beeld je in, jarenlang alles op één pc geplaatst zonder backup natuurlijk). Gelukkig kan het meeste meestal teruggehaald worden (als het niet gestolen is zoals hierboven natuurlijk :-)).

    Ik zal ze de volgende keer naar je website doorsturen zodat ze ’t even in perspectief kunnen plaatsen.

  2. Wat een leuk stukje.
    Ik ben zelf ook een keer een boel foto’s kwijt geraakt omdat ik ze van mijn camera verwijderd had voordat ze op mijn computer stonden. Ik dacht namelijk dat ik dat al gedaan had. Ik vind het nog steeds zonde aangezien het foto’s waren van de laatste dag van mijn stage in Italië en ik alles dat ik mooi vond nog eens extra gefotografeerd had.
    Maarja kwijt is kwijt en is het erg? Het heeft iets dubbels, aan de ene kant ben je die momenten kwijt aan de andere kant krijg je de herinnering er voor terug.
    Wat het misschien wel waardevoller maakt.

    1. Eigenlijk zijn herinneringen inderdaad waardevoller, maar ik denk dat we allemaal zó gewend zijn veel foto’s te maken dat we ze echt missen als ze er niet meer zijn. Ik vind het ook heel zuur dat ik een deel van onze New York reis mis… want IK weet nog wel hoe het er allemaal uitzag, maar herinneringen delen een stuk lastiger dan foto’s 🙂

    1. Ik ook hoor… maar het is wel een goed punt dat ik moet leren ze niet allemaal op één digitale berg te gooien maar er daadwerkelijk wat mee te doen!

Comments are closed.