5 redenen waarom ik soms toch moeite heb met plantaardig eten

Veel veganisten zijn in één keer cold turkey overgestapt van zijnde vleeseter naar hun plantaardige eetpatroon – soms zelfs zonder “tussenstap” van vegetarisme. Veel veganisten zeggen ook geen enkele moeite te hebben met hun nieuwe levensstijl. En het zijn dezelfden die beweren dat het enige dat hen dwarszit is, dat ze niet eerder zijn overgeschakeld. Ik bevind me al heel mijn leven in die zogenaamde tussenfase van vegetariër  Ben ik dan echt zo’n slappeling dat ik toegeef dat ik er soms best wel moeite mee heb om enkel plantaardig te eten?

Doepark Nooterhof
Moestuin met vergeten groenten, Doepark Nooterhof in Zwolle

Ik ben er nog altijd van overtuigd dat de zuivelindustrie een vieze industrie is, en ik sta er nog altijd volledig achter waarom ik veganistisch wil eten. Een half jaar geleden schreef ik al over mijn worsteling met het worden van een planteneter. Inmiddels zijn er al heel wat gewoontes mijn eetpatroon geslopen waar ik blij mee ben, maar ik blijf toch nog te veel hangen op het punt waar ik afgelopen jaar al stond…

1. WILSKRACHT

Uiteindelijk is gebrek aan wilskracht en karakter de voornaamste en enige reden waarom ik niet 100% plantaardig eet. Er zijn echter een aantal factoren aan te wijzen die invloed hebben op mijn eetpatroon, met als meest invloedrijke persoon Meneer V. Niet dat hij mij ook maar één strootje in de weg legt om volledig plantaardig te eten, maar toch is hij mijn grootste rem om er volledig voor te gaan. Paradoxaal genoeg eigenlijk, want juist ik ben degene die hem strenge beperkingen opleg, aangezien ik degene ben die kookt…

Hij komt uit een gezin met een traditioneel eetpatroon; ik at als kind al vegetarisch en vrij “alternatief”. Toen wij gingen samenwonen heeft hij ook echt wel moeten omschakelen op een heel andere benadering van koken en eten – niet vanzelfsprekend als dat niet je eigen keus is. Inmiddels heeft hij hier geen enkele moeite meer mee, net zoals ik er geen moeite mee heb dat hij steevast vlees of vis kiest als we uit eten gaan. Tenslotte wil ik dan ook liefst een gerecht eten dat ik thuis nooit eet.

Dat de avondmaaltijden nu vrijwel altijd veganistisch zijn accepteert hij ook, al doe ik voor hem toch nog vaak kaas op gerechten. Geen probleem, ik ben toch al bepalend genoeg.

Wat is dan het struikelblok?
Eigenlijk heeft dat helemaal niet met mijn lief te maken, als wel met mijn eigen wilskracht.

Buiten de avondmaaltijden om eten mijn gezinsleden namelijk niet plantaardig, aangezien we dan gemakkelijk ieder onze eigen versie van iets kunnen eten. En dat is het punt: we hebben dus óók alle dierlijke varianten van producten in huis. Yoghurt, vla, eieren, honing, koekjes, kazen, … Allemaal dingen die ik voorheen ook at, en waarvan het in sommige gevallen best lastig is om er niet van te eten als ik ze 20x per dag in de koelkast zie liggen. Producten die an sich niet moeilijk zijn om te laten staan, worden dat opeens wél als ik er zo vaak aan wordt blootgesteld. Reclamemakers zouden smullen van de beïnvloedbaarheid van mij op zulke momenten.

Als ik de boodschappen doe, koop ik ook boter, kaas en eieren voor hem. Als hij boodschappen doet brengt hij ook soja-yoghurt en bietenspread voor mij mee. Dat vind ik ook niet meer dan logisch in ons gezinspatroon: we hebben het allebei druk, boodschappen doen gebeurt in overleg en wie er aan de beurt is neem alles voor iedereen mee. We hebben echt geen tijd om achter onze eigen boodschappen aan te gaan, die koffie en peutertandpasta koop ik tenslotte ook niet voor mezelf!

Het is de eigen voorraad van producten die me soms nekt. In de winkel kan ik ze zonder enige emotie in mijn kar laden, maar als blijkt dat de amandelmelk op is en er wel koemelk op tafel staat giet ik daar toch een wolkje van bij mijn Bambu.

2. DE KINDEREN

Doepark NooterhofHet is niet alleen Meneer V. die ontbijt, luncht en snackt met (afgeleiden van) zuivelproducten, maar ook de kinderen. Ze variëren van “dramatische eter” tot “matige eter”, dus stiekem ben ik al heel blij als ik ze iets met enigszins voedingswaarden kan laten eten. Als ik daarbij de keus heb tussen droge spaghetti of pannenkoeken met volle melk, extra eieren en gebakken in roomboter dan kies ik toch vaak voor dat laatste…

Natuurlijk had ik ook liever gehad dat ze blij zouden zijn met een maaltijdsalade met peulvruchten, maar dat krijg ik er niet bij hen. Waarom dat niet lukt is echter een andere discussie waar ik een andere keer aandacht aan zal spenderen.

3. HALLOUMI

Er zijn maar weinig producten die ik mis, buiten de sociale conventies om, maar halloumi is voor mij toch onvervangbaar. Niet dat ik het zó vaak eet, maar net als M. en K. ben ik er stiekem toch lichtelijk aan verslaafd. Onder het mom van “de kinderen vinden het zo lekker” koop ik dan toch weer een pakje en als ik het dan sta te bakken loopt me het water al in de mond en kan ik niet wachten tot het op tafel staat… *guilty pleasure*

4. SOCIALE CONVENTIES

Doepark Nooterhof

Mijn sociale vaardigheden zijn niet fantastisch, en mijn zelfvertrouwen is nog minder. Ik wil bij anderen niet moeilijk doen dan ik al ben…

Voor de duidelijkheid: ik vind veganisten geen moeilijke mensen, helemaal niet, ik bewonder juist hun wilskracht. Ik ben echter niet zo overtuigd van mijn eigen gelijk dat ik er anderen mee wil “belasten” door van ze te vragen om rekening te houden met mijn idealen. Dat vraagt een zelfvertrouwen dat ik niet heb. Ik geloof in planteneten, maar niet genoeg in mezelf om dit uit te dragen.

Gaan we met het gezin een ijsje eten en hebben ze geen waterijs? Dan neem ik toch een bolletje schepijs. Ik wil niet altijd een uitzondering zijn…

Bij anderen ben ik nog flexibeler. Of wat heet, want dieren zelf eten zal ik echt niet (meer) doen. Maar wat ik als planteneter wel en niet eet, dat is voor veel mensen toch niet helemaal helder – en zelf ben ik ook niet altijd even consequent.

Dus: heb ik de keuze, dan ga ik voor plantaardig. Kies iemand anders voor mij, dan pas ik me aan. Mensen doen al genoeg hun best voor mij, en er zijn er zelfs een aantal die proberen om voor mij plantaardig te koken!

5. TOEGEVOEGDE INGREDIËNTEN

Veganistisch eten is niet ongezond, in tegendeel, ik ben er van overtuigd dat er een heleboel gezondheidsvoordelen zitten aan enkel plantaardig eten. Daar ga ik nu verder niet op in, want ik wil met deze post geen objectieve informatie geven maar enkel mijn ervaring delen. De info zal voor een andere keer zijn, beloofd.

Maar maar ik wel twijfels krijg is als ik bijvoorbeeld biologische roomboter vergelijk met plantaardig broodsmeersel. De ingrediëntenlijst is dan 100% biologische roomboter versus +10 verschillende ingrediënten, variërend van toegevoegde vitaminen tot aroma’s. Natuurlijk zijn er ook puurdere alternatieven om op brood te smeren (kokosolie bijvoorbeeld), maar het is maar om aan te geven dat plantaardige producten in de reguliere winkels niet per se gezonder is dan de dierlijke producten -integendeel. En aangezien ik ook maar een mens ben met kritische smaakpupillen en beperkte uitzoek- en boodschappentijd, beland er toch geregeld zo’n “+10 ingrediënten-product” in mijn boodschappenmand.

Doepark Nooterhof

 

Heb jij idealen waar je omgeving niet van overtuigd is? En hoe ga je hiermee om?

Comments

comments

6 comments on “5 redenen waarom ik soms toch moeite heb met plantaardig eten

  1. Ik begrijp je ook helemaal! Zeker met een gezin dat wel zuivelproducten (en afgeleide) producten eet word het wel heel lastig om zo standvastig te zijn.
    Hier ook een vegetariër (sinds 7 jaar, niet mee opgevoed) met veganistische neigingen.
    Ik woon samen met mijn vriend en we hebben wel heel bewust onze zuivel consumptie beperkt, maar niet naar nul gebracht. Ongeveer 5 van de 7 maaltijden (die we ook als lunch eten), alle tussendoortjes (want die maak ik zelf) en 5 van de 7 keer ontbijten zijn nu veganistisch. En daar houden we het ook bij voorlopig.
    En halloumi… snap helemaal dat je dat niet kunt laten staan 🙂

    Enne, misschien hebben die consequente veganistische bloggers soms ook wel hun zwakkere momenten… maar houden ze die dan weer net niet zo consequent bij ;). Of zijn ze bang voor de vegan-politie (die kan vrij heftig zijn).

    Ik zou vooral zeggen: ga door met wat goed voelt en lukt binnen de mogelijkheden die je hebt, en probeer niet zo streng te zijn voor jezelf. Het moet wel leuk blijven.

    Laatste ding: ik vind het maar wat knap dat je met zo’n heel gezin en nieuwe baby toch nog tijd vind om de bloggen!

    1. Dank voor je fijne reactie!
      En vanaf september wordt het bloggen weer regelmatiger, mijn vakantietijd gaat nu vooral naar de kinderen 🙂

  2. Hoe herkenbaar.
    Ook ik ben 100% voor plantaardig eten en thuis lukt dat behoorlijk goed. Maar als er op het werk iemand jarig is en taart of koffiekoeken meebrengt kan ik toch moeilijk nee zeggen.

    1. Fijn dat er mensen zijn die dit herkennen. Blijkbaar zijn het vooral de consequente mensen die een blog bijhouden, waardoor ik het idee kreeg dat ik een van de weinigen was die het soms best een oefening in wilskracht vind!

  3. Ik ben zelf heel erg tevreden met mijn 95% plantaardig eetpatroon. Ik vind ook niet dat er iets mis is met eieren van de kippen uit de tuin van mijn schoonouders, en ‘echte’ honing eet ik ook weleens. Met zuivel heb ik wel grotere problemen, en da’s dan ook de reden dat de consumptie daarvan THUIS enorm is teruggeschroefd. Quasi enkel halloumi kopen we nog, want halloumi is gewoon een feest 🙂
    Die toegevoegde ingrediënten: ik ben het helemaal met je eens. Ik koop bijvoorbeeld al een paar jaar geen plantaardige boter meer, om die reden en omwille van het plastic afval. But then again: ik smeerde nooit boter en om te bakken zijn er voldoende andere, veel puurdere opties 🙂
    Kelly onlangs geplaatst…#plasticdieet week 3 & 4 + een nieuw lijstje!My Profile

Comments are closed.